Á föstudaginn þar síðasta fór ég á vínsmökkunarnámskeið í skólanum. Var reyndar svo óheppin að fyrrverandi kennari minn hin ógurlega Jetty eins og ég kallaði hana (raunverulegt nafn Tessy) sá um námskeiðið. Eins og áður talaði Tessy mjög hratt og mikið en það er greinilegt að vín er mikil ástríða hjá henni því hún gjörsamlega ljómaði af gleði yfir þessari kennslustund og missti sig stundum í óvæntum hlátursrokum af engu augljósu tilefni. Hún var líka svona daginn sem hún ákvað að kynna bekkinn minn fyrir franskri tónlist, þessa viku sem hún kenndi mér. Þá fékk hún alveg óvænta vítamínssprautu í rassinn og tók heilu aríurnar fyrir okkur þess á milli sem hún trommaði á borðin af mikilli list.
Eftir vínsmökkunina fór ég ásamt Jelenu, Libi og Chuck í grillveislu hjá Breez og fimm vinum hans í Nice. Það var ótrúlegt fjör ekki síst vegna þess að loksins fékk maður tækifæri á að eyða heilu kvöldi í frönskum félagsskap og fá smá innsýn í líf franskra ungmenna, hljómar eins og ég sé að gera dýralífsþátt! Allt matarboðið var mjög afslappað, maður er vanur því hér heima að þegar maður mætir í grillveislu þá er gestgjafinn þegar kominn út á svalir að grilla og búið er að leggja á borð og svo framvegis. Um slíkt var ekki að ræða í þessu tilviki enda frakkarnir almennt mun afslappaðari en gengur og gerist. Við mættum um hálf níu leytið og héldum að við værum allt of sein, vinir hans voru þá hins vegar ekki einu sinn mættir og gestgjafinn var hvorki byrjaður að matreiða né leggja á borð. Þegar vinir hans komu klukkutíma seinna var byrjað á því að setjast út í garð og opna allar flöskur sem til voru í húsinu. Fólk sat síðan og drakk í um klukkutíma áður en gestgjafinn hafði rænu á að muna eftir grillmatnum. Þá hins vegar uppgötvaði hann að hann hafði gleymt kjötinu heima hjá vini sínum svo það tók góðan klukkutíma í viðbót að ná í kjötið. Á meðan sat fólk bara í rólegheitunum og drakk, enginn fór á fætur til að skera niður salatið eða undirbúa fyrir grillið fyrr en maturinn var kominn í hús. Þá byrjaði hins vegar alvöru grillveisla, reyndar var klukkan orðin vel yfir ellefu en enginn virtist kippa sér upp við það. Í fyrstu byrjaði Breez að grilla tvær gerðir af pylsum sem litu meira út eins og bjúgur. Eftir pylsuátið var grillað lambafile með rosalega góðri hvítlauksdressingu, með matnum var síðan borið fram salat með pasta í!!! Ég hélt að máltíðinni væri lokið eftir lambafile-ið en þá tók gestgjafinn sig til og fór að grilla nautabuff, svo við fengum að smakka þrenns konar grillkjöt. Þegar ég segi smakka þá er það vegna þess að hver og einn fékk ekki stóra sneið heldur í raun smá smakk svo maður hefði pláss fyrir alla réttina. Frakkarnir kunna sitt fag, heima hefði verið allt of mikið af kjöti og maður væri sprunginn eftir fyrsta eða annan réttinn. Eftir máltíðina sat fólkið í rólegheitunum og drakk en aldrei sá ég frakkana þó verða ölvaða, held að þeir hafi öðruvísi þol fyrir víni en annað fólk enda alin upp við vín frá pela.
Á laugardaginn þar síðasta fór ég síðan á matreiðslunámskeið heima hjá hinni frönsku Nicole. Ég held að þetta hafi verið skemmtilegasti matreiðslutíminn til þessa. Við mættum þangað níu um morguninn og elduðum þriggja rétta máltíð alveg frá grunni. Síðan héldum við ekta franskt matarboð í hádeginu og buðum tveim vinum Nicole og manninum hennar. Ég eiginlega verð að lýsa því hvernig alvöru franskt matarboð fer fram því það er í svo mörgum stigum. Í byrjun settumst við út í garð og fengum apperatifs sem var í þessu tilviki kældur áfengur ávaxtadrykkur. Því næst settumst við við matarborðið og fengum Pissaladiére sem entrée en það er hefðbundin forréttur hér í Suður Frakklandi. Pissaladiére er í rauninni hálfgerð pizza með miklum lauk, ólívum, sardínum og olíu. Mér finnst þetta mjög gott en það eru ekki allir sem kunna að meta sterka bragðið af sardínunum. Eftir forréttinn fengum við aðalrétt sem samanstóð af grilluðum kjúklingi og grænmeti sem búið var að raða upp eftir kúnstarinnar reglum með osti, olíu og ýmsum kryddum á milli. Eftir aðalréttinn var salatið borið fram, sem mér fannst mjög furðulegt þar sem við erum vön að borða salatið á undan eða með aðalréttinum? Þegar salatið var búið fengum við eftirréttinn en það var ótrúlega góð frönsk súkkulaðiterta með sultu, reyndar sultunni sem við bjuggum til í síðustu viku. Eftir máltíðina fengum við síðan kaffi og staup af Lemonchada sem er hefðbundin miðjarðarhafsdrykkur gerður úr sítrónum. Með máltíðinni drukkum við hins vegar rauðvín og vatn svo það var ansi mikið um áfengi miðað við að þetta var hádegismatur. En þar sem frakkarnir kunna að umgangast áfengi þá var auðvitað aðeins dreypt á því í hófi. Máltíðin var í alla staði alveg frábær og það er ekki skrítð að frakkarnir eru flestir grannir og í góðu formi. Þeir borða mjög skynsamlega og taka sér góðan tíma við matarborðið. Vegna þessa leið manni aldrei eins og maður væri að springa eftir átið heldur var maður mjög þægilega saddur og frískur eftir máltíðina. Ég held að við ættum að koma þessum sið á heima á íslandi, reyndar er verst að við fáum ekki nær tveggja tíma hádegishlé líkt og frakkarnir svo okkar máltíðir eru óhjákvæmilega alltaf á hlaupum. Eftir erfiðan dag við eldavélina fór ég með Jelenu til Nice í tilraun til að kaupa kjól fyrir brúðkaupið hennar systur minnar. Ég æddi um alla Nice en einhverra hluta vegna endaði ég með að kaupa flest allt annað en kjól fyrir þetta sérstaka tilefni. Eftir langan og strangan dag við innkaup (úff hvað ég lifi erfiðu lífi hér í Frakklandi) settumst ég og Jelena niður og hlustuðum á Reggí/rapp útitónleika á frönsku, sem var mjög forvitnilegt. Hér í Frakklandi er mikið í tísku núna að hlusta á Reggí tónlist og klæða sig eins og útúrreyktur rastafari. Flest allir unglingarnir eru með drella og alls kyns vefnað í hárinu og spila sig sem miklar listatýpur. Þetta er reyndar þægileg tíska ef maður spáir í því, maður getur bara skellt sér í of stóra skyrtu og litríkar buxur og hætt að hugsa um persónulegt hreinlæti. Það myndi allavega spara manni mikinn tíma á morgnanna.
Á mánudaginn þar síðasta skellti ég mér svo til Cannes eftir skóla en eins og flestir vita þá er verið að halda kvikmyndahátíðina í Cannes núna. Ég mætti þar Jelenu, Alex, Libi og Chuck en fékk hálfgerða minnimáttarkennd um leið og ég steig út úr lestarstöðinni. Allir virtust klæddir í síðkjóla eða smóking og skipti ekki máli hvort það væru stjörnur eða bara meðalljónin að reyna að upplifa sig sem eina slíka. Ég sá í byrjun ekki neinar stjörnur, einhver smástirni og fyrirsætur sem maður veit ekki einu sinni nöfnin á en ljósmyndararnir eltu á röndum engu að síður. Hins vegar var verið að frumsýna myndina A Mighty Heart á rauða dreglinum, en hinn ofurmyndarlegi Brad Pitt framleiðir myndina og hin ofurfallega Angelina Jolie leikur eitt aðalhlutverkið. Haldið þið ekki að frökenin litla frá Íslandi hafi ekki bara séð Pittinn og skvísuna hans með eigin augum þegar þau komu út af frumsýningunni. Ég get nú alveg vottað fyrir það að Brad Pitt er alveg jafn myndarlegur í raunveruleikanum og á hvíta tjaldinu, flestar konurnar þurftu að hemja sig svo þær færu ekki að froðufella. Reyndar byrjuðu margir að kalla einhvað um leið og hjónaleysin stigu út úr Le Grand Auditorium á leið sinni í bílinn. Ég hélt í fyrstu að það væri að kalla Brad Pitt á mjög bjagaðri ensku en fattaði síðan seinna meir að fólkið var að kyrja ,,On feet,, sem átti að hvetja stjörnurnar til að ganga götuna í stað þess að keyra hana. Ég skil hins vegar stjörnurnar mjög vel að leggja ekki í það þar sem papparassarnir voru eins mý á skít. Geðveikin var slík að lögreglan réði ekkert við aðstæður og frétti ég að Angelina hefði ekki verið ánægð með skipulagið umrætt kvöld. Hún tók víst einhvað frekjukast á rauða dreglinum en ég var víst of langt í burtu til að fá slíkt drama beint í æð. Ég sá einnig Mickey Rourke (held hann heiti það) en greyið gaurinn lítur út eins og strekkt skinn sem hefur verið of lengi í sólinni. Held að hann hefði aðeins átt að slappa af eftir fyrstu 50 lýtaaðgerðirnar. Eftir allt stjörnufarganið fórum við síðan á ströndina en þar var búið að setja upp stóran kvikmyndaskjá og verið var að sýna gamlan vestra með John Wayne. Við sátum því þar í rólegheitunum og dreyptum á rósavíni meðan fína fólkið keyrði um í limósíum með lífverði, lögreglumenn og ljósmyndara sem fylgdust með hverju skrefi þeirra. Eftir að hafa séð geðveikina í kringum þessar stórstjörnur er ég nú bara ánægð með að vera óþekkt núll á lítilli eyju í ballarhafi.
Ég fékk þó ekki nóg af glamúrnum í Cannes því ég mætti þangað aftur galvösk síðasta miðvikudag og eins og sannur aðdáandi þá hékk ég fyrir utan Grand Auditorium í nær tvo tíma til þess að sjá stjörnurnar úr Ocean´s 13. Var svo heppin að ná meira að segja ágætis mynd af Brad Pitt, George Clooney, Don Cheadle, Scott Caan og Carl Reiner:) Ég veit, ég er ógeðslega fræg, þið megið kannski tala við mig þegar ég kem heim aftur, sé til.
Síðasta föstudag var síðan Sangria partý á heimavistinni minni, maður gat drukkið eins mikið Sangria og maður vildi fyrir aðeins 3 evrur. Ég nýtti því tækifærið og kvaddi flesta þar sem ég fer fyrr en ég ætti og missi því af kveðjupartýinu sem verður næsta fimmtudag fyrir alla þá sem eru að fara. Kvöldið var að minnsta kosti fjörugt og auðvitað nýtti fólk sér það kostatilboð að drekka sig undir borðið fyrir 3 evrur. Það var því orðið ansi kátt í enda kvöldsins, skrítið hvað franskan verður líka betri þegar maður er aðeins í glasi.
Í dag er síðasti dagurinn minn í skólanum og síðasti dagurinn minn hér í Antibes! Nú er farið að styttast í að ég komi heim, svo ég endurtaki mig enn og aftur þá trúi ég því ekki hvað tíminn hefur liðið hratt. Satt að segja væri ég ekkert á móti því að eyða þremur mánuðum til viðbótar hér en ætli maður verði ekki að fara heim til að vinna fyrir salti í grautinn:) Kannski að ég gefi bara skít í það og fari að lifa Bóhemian lífi hér í Frakklandi. Það ætti ekki að vera svo erfitt. Ég get staðið á götuhornum og sungið gamlar íslenskar vísur meðan ég svíf um berfætt eins og vitskertur álfur, en margir nemendur hér hafa þá ímynd af Íslandi eftir að hafa fylgst með Björk okkar Guðmundsdóttir og svo auðvitað Sigurrós. Ég þarf þó ekki að örvænta enn þar sem hverdagsleikinn bíður í að minnsta kosti eina viku í viðbót þar sem ég fer til Parísar á morgun og hitti þá hina mína allra bestustu Helgu pelgu. Get ekki beðið eftir að hitta hana og skoða hvað París hefur upp á að bjóða. Allir sem fara þangað virðast heillaðir af borginni svo ég held ég verði ekki fyrir vonbrigðum. Þetta verður líklegast síðasta bloggið mitt áður en ég kem heim. Fáið bara Parísarsögurnar beint í æð þess í stað. Vona að fólk hafi getað skemmt sér aðeins yfir þessum skrifum mínum en þangað til seinna
Salut Frakkafrökenin ógurlega:)
þriðjudagur, 29. maí 2007
föstudagur, 18. maí 2007
Franskur hugsunarháttur?
Jæja þá er loksins komið að næstu skrifum, ég hef verið löt við að skrifa undanfarið en tíminn líður svo hratt að ég gef mér sjaldnast tíma til að setjast við tölvu.
Margt hefur skeð á þessum tveim vikum síðan foreldrar mínir fóru. Ég hef verið dugleg að heimsækja nokkur af litlu þorpunum sem eru nálægt Antibes og hef kynnst alveg frábærri stelpu frá New York. Hún heitir Libi og hef ég, Jelena og hún verið duglegar að bralla einhvað saman utan skóla. Við fórum síðustu helgi ásamt Breez til þorpsins Eze sem liggur rétt utan við Monaca. Þar sem þorpið er vel yfir sjávarhæð þurftum við að ganga í næstum klukkutíma upp snarbrattan stíg en náttúrufegurðin var alveg þess virði. Það er galdri líkast hvernig frökkunum tókst að reisa heilu þorpin hangandi utan í klettaveggjum, ég fékk bara svima þegar ég leit yfir virkisveggina sem umkringdu þorpið.
Á miðvikudaginn fór ég síðan til Gordons sem er lítið þorp sem er þekkt fyrir góða matargerð, ég keypti þar rosalega gott brauð og smá sætindi í poka. Einnig fór ég til þorpsins Saint Cézaire en það er ekki sérstakt fyrir neitt nema kannski að framleiða hunang. Sá bær hefur ekki mikið túrista-aðdráttarafl og það var því gaman að sjá hefðbundin franskan bæ án allrar sölumennskunnar sem einkennir oft túristaþorpin. Fólkið þar var bara að sinna sínum daglegu störfum og gaf okkur lítin gaum. Þetta var í raun eins og að vera settur um 50 ár aftur í tímann þar sem á götunum mátti sjá börn leika sér í parís og gamlar konur í pilsum með sjöl fara með blóm í kirkjugarðinn eða standa og spjalla á götunni. Ég hálfpartin bjóst við að heyra Edith Piaf syngja í bakgrunninum svo óraunveruleg var þessi upplifun.
Ég er byrjuð í matreiðslunámskeiðinu mínu en hef hingað til ekki verið neitt sérstaklega ánægð með það. Til að byrja með þá kynnti skólinn námskeiðið allt öðruvísi á netinu þegar ég keypti það. Þá leit út fyrir að námskeiðið væri tveggja vikna heild sem maður þurfti að skrá sig í og borga strax í upphafi. Hins vegar er um að ræða tveggja vikna einstaka tíma sem hver sem er getur skráð sig í og borgað þá gjaldið fyrir þann dag. Þegar ég tók saman þessa átta daga sem námskeiðið tekur þá kom í ljós að heildarupphæðin er 240 evrur. Þegar ég pantaði námskeiðið þá þurfti ég að borga 300 evrur svo ég er að borga 60 evrur meira en þeir sem ákveða bara að skrá sig núna. Ég hefði haldið að þeir sem bóka fyrirfram og taka allan pakkann myndu fá afslátt fremur en hitt. Skólinn sér þetta hins vegar öðrum augum og neitar að borga mér til baka þessar 60 evrur, skýringarnar sem ég hef fengið eru meðal annars að ég er búin að tryggja mér sæti í þessum námskeiðum á meðan aðrir sem eru að kaupa núna geta ekki verið vissir um að komast að. Þessi skýring er alveg út í hött þar sem nú þegar hef ég farið á 2 námskeið og aðeins fjórar manneskjur hafa mætt á þau svo það er ekki beinlínis rífandi aðsókn í þessa matreiðslutíma. Önnur skýringin var sú að ef ég fer í búð og kaupi skyrtu og kem svo viku seinna í sömu búð og skyrtan er ódýrari þá get ég ekki bara heimtað peningin sem ég borgaði til baka. Ég veit ekki alveg hvernig matreiðslunámskeið og að kaupa skyrtu er sambærilegt en skólinn heldur fast í þetta enda er stofnunin með afbrigðum nísk, sem sést best á því hversu mikið þau rukka fólk og hversu lítið þau leggja aftur í reksturinn.
Sem dæmi um nísku skólans get ég nefnt eldhúsið hér í Castel Arabel þar sem ég dvel en það er alveg einstakt fyrirbæri. Eldhúsið er fyrir um 30 nemendur sem allir hafa borgað sín skólagjöld dýrum dómi. Í eldhúsinu er hins vegar ekki nægilegur borðbúnaður né áhöld nema fyrir um 15 manns. Þar eru 3 pönnur og þrír pottar sem eru vægast sagt í hörmulegu ástandi og með engum lokum. Diskar og glös eru orðin mött og sprungin af notkun og við höfum notað sultukrukkur og jógúrtdollur til að drekka úr þegar ástandið er sem verst. Margir nemendur hafa brugðið á það ráð að kaupa sjálfir glös og skálar sem þeir geyma svo inn í skápunum sínum svo þeir geti verið öruggir um að hafa einhvað að borða úr. Þegar ég kom var engin örbylgjuofn né hitakanna og það eru aðeins fjórar hellur og einn lítill ofn sem fólk getur notað til að elda með svo það hefur oft verið ansi þröngt á þingi á matartímum. Ég hef oftar en ekki lent í því að bíða í biðröð eftir að komast að eldavélinni en fólk slæst um pláss á hellunum og stundum hafa sumir bjartsýnir reynt að spara tíma með að hafa tvo potta ofan á hvor öðrum. Við höfum hins vegar nýlega verið svo einstaklega heppin að fá þann lúxus að hafa örbylgjuofn og hitakönnu. Það var hins vegar ekki skólinn sem útvegaði þessa muni heldur fann einn nemandinn hér gamlan örbylgjuofn í ruslinu á leið sinni heim úr skólanum og gerði við hann. Hitakönnuna náðum við síðan að betla út úr annari heimavist sem var svo heppin að eiga tvær! Bilanatíðni eldhúsins er svo enn skemmtilegri umfjöllunarefni þar sem síðan ég kom hafa ýmsir hlutir farið aflaga og stjórn skólans hefur ekki fundist það mjög áríðandi að ganga hratt til verks í þeim málum. Til dæmis bilaði kraninn í eldhúsinu um daginn svo við höfðum ekkert vatn. Í tvo daga máttum við því gjöra svo vel að fara með diskana okkar út og þvo þá úr köldu vatni í garðslöngunni. Þegar fólk var farið að kvarta ansi hátt yfir þessu ákvað nú umsjónarmaður heimavististarinnar að kenna okkur að skrúfa frá vatnsinnlögninni. Í tæpar tvær vikur þurftum við því að skríða undir borð og inn í skáp til að skrúfa frá vatninu í hvert sinn sem við ætluðum að nota kranann í eldhúsinu. Allt í allt liðu því nær þrjár vikur áður en skólinn sá sér fært að gera við kranann í eldhúsinu. Fyrir tveim vikum síðan bilaði síðan einn ískápanna en hingað til höfum við haft tvo til afnota fyrir 30 manns. Það er ekki enn búið að gera við ískápinn og segir umsjónarmaður heimavistarinnar að það sé of dýrt að kaupa nýjan ísskáp! Við höfum því notað ísskápinn sem er í eldhúsi veitingastaðarins við heimavistina en veitingastaðurinn er notaður þegar stórir hópar koma og gista í skólanum. Núna er vona á einum slíkum hóp og því missum við ískápinn í veitingasalnum og þá er aðeins einn ískápur sem við höfum til afnota. Á síðasta eldhúsfundi, sem á að vera hvern sunnudag klukkan átta en er í raun bara þegar umsjónarmaður heimavistarinnar dettur í hug að mæta og það er oftast annan hvern sunnudag um klukkutíma of seint, var fólki orðið ansi heitt í hamsi vegna skorts á kælirými svo sú hugmynd kom upp að þeir nemendur sem eru skemur en fjórar vikur hér megi ekki nota ískápinn. Hvernig þessir nemendur eiga að fara að til að fæða sig veit ég ekki, kannski að hinn ofurníski skóli sjái sér fært að henda til þeirra gömlu brauði og regnvatni endrum og eins:) Enn annars er alveg ótrúlegt hveru rólegir frakkarnir eru þegar einhvað bilar eða bara almennt þegar það þarf að gera einhvað. Það er allavega ekki beinlínis hægt að segja að þeir séu hraðskreiðir og vinnusamir svona almennt séð. Til dæmis hafa þeir verið að leggja flísar á veröndinni við heimavistina mína núna í þrjá mánuði. Svæðið sem þeir eru að helluleggja er kannski um 30 fermetrar og ég held að ég hafi séð kannski tíu hellur lagðar niður á síðastliðnum þrem vikum. Með þessu áframhaldi verður veröndin fullgerð árið 2010. Reyndar er hótel hér í Juan les Pins sem verið er að endurbyggja. Utan á hótelinu eru voða fín spjöl með myndum af fullgerðri byggingunni og stendur að verklok séu áætluð 2006. Enn sem komið er er aðeins andyri hótelsins tilbúið og restin enn í uppbyggingu, það þarf varla að taka fram að nú er árið 2007.
En svo ég segi betur frá matreiðslunámskeiðinu þá hófst það síðasta þriðjudag, þá fór ég til gamallar franskrar konu sem heitir Nicole en hún býr í yndislegu gömlu setri með einn fallegasta garð sem ég hef séð. Þar kenndi hún okkur að búa til confiture eða sultu eins og það heitir á íslensku. Hún notaði í sultuna einhvers konar ávexti sem ég veit ekki íslenska heitið á en þetta er lítill hnetulaga gulur ávöxtur sem vex á trjánnum hér í Frakklandi. Við eyddum því tveim tímum heima hjá henni að búa til sultu saman og var það mjög gaman, sko hvað ríminu mínu fer fram. Nicole talar bara frönsku svo það var gaman að koma inn á ekta franskt heimili og fá smá frönskukennslu beint í æð. Á miðvikudaginn áttum við síðan að fara í ostaverksmiðju en á síðustu stundu breyttist það plan þar sem heilbrigðiseftirlitið er víst að kanna allar litlu ostaverksmiðjurnar hér í héraðinu og hefur lokað nokkrum í kjölfarið. Ekki hljómar það nú vel. Þess í stað keyrðum við um fjallahéraðið og heimsóttum nokkur lítil þorp og síðan fengum við alveg hundleiðinlegan fyrirlestur um hungang. Ég hafði hlakkað mikið til að fara á alvöru hunangsbú en þess í stað stóðum við allan tímann í andyrinu á hungangsbúð og fengum fyrirlestur um hunang frá konu sem talaði svo hraða frönsku að ég held að franski leiðsögumaðurinn okkar hafi ekki einu sinni skilið hana. Ég fékk þó að smakka þrjár tegundir af ólíku hunangi og svo keypti ég smá hungangsbrauð sem var mjög gott. Í dag fer ég síðan í vínsmökkun- eða vínfræðslu í skólanum, vona að ég fái nú að bragða á dýrðinni.
Í gær var síðan heljarinnar partý hér á heimavistinni þar sem við kvöddum Fredrico sem hefur verið hér í fjóra mánuði. Þar sem Fredrico er brasilískur kokkur ákvað hann að slá upp brasilískri veislu og eldaði hann hefðbundinn brasilískan rétt sem samanstóð aðallega af hrísgjrónum og kjúklingi með alls kyns kryddum. Einnig var brasilísk bolla í boði og þarf nú varla að taka fram að hún kláraðist fljótt eins og alltaf þegar ókeypis vín er í boði, það eru ekki bara íslendingar sem hamstra þegar kemur að ókeypis veigum. Kvöldið var mjög vel heppnað og brasilísk tónlist hljómaði úr öllum hornum. Fredrico kenndi meira að segja nokkrum stelpunum að dansa brasilíska dansa, þessir dansar voru allir heldur heitir og dillandi svo Fredrico var alveg í skýjunum yfir kveðjunum sem hann fékk;) Skemmtun gærkvöldsins leiddi til þess að fáir sáu sér fært að mæta í skólann í dag og er ég víst ekki undanskilinn. Ég hef þó þá afsökun að ég fer í skólann á eftir til að framkvæma þá erfiðu vinnu að smakka vín í tvo tíma en það er hluti af matreiðslunámskeiðinu mínu. Þetta er leiðindavinna en einhver verður víst að vinna hana:)
Í kvöld er ætlunin að fara út að borða með Jelenu, Libi og kærastanum hennar Libiar honum Chuck en hann ætlar að dvelja hjá henni næstu vikuna. Chuck kemur líka frá New York og líkt og flestir frá hinni stóru Ameríku eru bæði Chuck og Libi blanda af hinum ýmsu þjóðernum. Chuck er írskur, þýskur og belgískur en forleldrar hans eru báðir fæddir í Ameríku. Libi er hins vegar algjör staðalímynd ameríska draumsins, hún fæddist í Ameríku en foreldrar hennar fluttu þangað þegar þeir voru um tvítug. Mamma hennar er frá Ísrael en pabbi hennar er frá Ungverjalandi. Þau flúðu því bæði úr mjög erfiðum aðstæðum og komu til Bandaríkjanna með ekkert milli handanna en eiga nú farsælt fasteignafyrirtæki, þrjú heilbrigð börn og gott líf í Ameríku. Libi var meira að segja aðalklappstýran í framhaldsskóla, og ég sem hélt að allt þetta tal um ameríska drauminn væri bara kjaftæði!!!
Á morgun fer ég síðan aftur á matreiðslunámskeiðið en þá fer ég enn á ný til hinnar yndislegu Nicole og eldum við þriggja rétta máltíð svo ég verð þar frá níu um morguninn til tvö um daginn. Eftir það er ætlunin að fara til Nice og leita að kjól fyrir brúðkaup systur minnar en ég er að verða ansi stressuð yfir kjólaleysinu þar sem aðeins þrjár vikur eru í brúðkaupið!
Kvikmyndahátíðin í Cannes hófst síðasta miðvikudag og það vantar víst ekki dýrðina þar, flestir nemendurnir í skólanum flykktust þangað á miðvikudaginn og voru nokkrir svo heppnir að koma auga á Jude Law en annars urðu flestir fyrir vonbrigðum með þetta þar sem mannfjöldinn og öryggisgæslan var svo mikil. Ein stelpnanna í skólanum komst þó í feitt þar sem hún lenti í einhvers konar pretty woman aðstöðu. Hún sat á bekk og var að borða epli í Cannes á miðvikudaginn þegar maður kemur upp að henni og tjáir henni að epli sé með því heilbrigðasta sem hún getur látið ofan í sig. Eftir þessi vísdómsorð spurði hann hana hvort hún færi á einhverjar frumsýningar. Hún svaraði auðvitað neitandi þar sem það kostar góða innborgun í íbúð að komast á forsýningu með stjörnunum hér. Herramaðurinn spurði hana hvort það væri einhver sérstök mynd sem henni langaði að sjá, hún svaraði Oceans 13 með sykurpúðunum George Clooney og Brad Pitt. Herramaðurinn spurði hvort hún ætti einhvern fallegan kjól til að fara í á slíka frumsýningu og hún svaraði neitandi. Hann rétti henni þá nafnspjald með fjórum símanúmerum og sagði henni að hringja í sig daginn eftir, þau myndu þá fara að versla á hana fyrir frumsýninguna á Oceans 13 á föstudaginn og eftir það fara í partý á einkasnekkjunni hans. Ég er að spá í að fara að stunda það að sita á bekkk í Cannes og borða grænmeti og ávexti í kílóvís, kannski að ég eigi þá einhvern séns í að ríkur herramaður taki eftir aumingja mér:( En að öllu gamni sleppt þá finnst mér þetta þó vera ansi varasamt þar sem þessi maður er um fimmtugt en hún aðeins rétt yfir tvítugt og hver veit hvað hann vill fá sem borgun fyrir þetta ævintýri? Ég ætla þó bókað að fara til Cannes meðan á hátíðinni stendur, líklegast kíkjum við næsta mánudag og eyðum deginum þar. Á kvöldin er síðan varpað upp myndum á stóra skjái á ströndinni svo það væri gaman að sjá það.
Má nú ekki gleyma að minnast á Eruovision ævintýrið mitt. Fyrir undankeppnina þurfti ég að leggja ekki lítið á mig til að geta fylgst með keppninni. Í fyrsta lagi var undankeppninni bara sjónvarpað í gegnum gervihnött og þar sem minn yndislega örláti skóli býður auðvitað ekki upp á gervihnattasjónvarp á heimavistinni þurfti ég að leita um endilegan bæ að bar sem væri að sýna dýrðina. Hins vegar virtust frakkar ekki vera mjög spenntir fyrir undankeppninni svo nokkrir barþjónar hlógu bara upp í opið smettið á mér. Á endanum fann ég írska krá sem var með internetsamband og gerði ég þá tilraun til að horfa á keppnina í gegnum netið. Hins vegar voru tölvurnar svo gamlar og lélegar að ég þurfti að eyða miklum tíma í að downloda ýmsum forritum til að geta opnað Eurovision síðuna þar sem þessu var sjónvarpað beint. Að lokum tókst það þó og haldið þið ekki að Eiríkur hafi einmitt verið að stíga á svið á því augnabliki sem ég fékk samband!! Svo ég gat horft á kappann og restina af keppnina í gegnum netið. Jelenu fannst ég svo fyndin að vera að leggja þetta allt á mig fyrir Eurovision en hún var þó orðin ansi spennt þegar Króatía steig á stokk, Kristín fylgdist með þessu með okkur og var að vonum mjög ánægð þegar Ungverjaland komst áfram en Libi frá Bandaríkjunum eyddi kvöldinu í hláturskrampa yfir þessum eðalskemmtiatriðum frá Evrópu. Eftir keppnina eyddi ég drjúgum tíma í að bölva Austur Evrópu og spillingunni þar, eða alveg þar til ég fattaði að ég sat á milli stelpna frá Króatíu og Ungverjalandi. Til að reyna að klóra í bakkann sagði ég að þetta væri nú líka svona í Norður Evrópu en að við værum bara of fá til að geta stjórnað keppninni svona algjörlega. Veit ekki hversu mikið þessi athugasemd hjálpaði til að bæta skaðann? Á laugardaginn var síðan ansi góð stemmning á heimavistinni fyrir aðalkeppninni þar sem við gátum fylgst með henni í sjónvarpinu á setustofunni. Ég get nú ekki sagt að ég hafi verið sátt við úrslitin, lagið var ágætt en dramin í kringum það of mikill fyrir minn smekk. Hefði viljað að Ungverjaland myndi vinna eða Svíþjóð, þeir voru ansi fyndnir.
En ég vona að allir hafi það gott heima, þangað til seinna Au revoir
P.S. Til hamingju til allra þeirra sem eru búnir með prófin sín;)
Margt hefur skeð á þessum tveim vikum síðan foreldrar mínir fóru. Ég hef verið dugleg að heimsækja nokkur af litlu þorpunum sem eru nálægt Antibes og hef kynnst alveg frábærri stelpu frá New York. Hún heitir Libi og hef ég, Jelena og hún verið duglegar að bralla einhvað saman utan skóla. Við fórum síðustu helgi ásamt Breez til þorpsins Eze sem liggur rétt utan við Monaca. Þar sem þorpið er vel yfir sjávarhæð þurftum við að ganga í næstum klukkutíma upp snarbrattan stíg en náttúrufegurðin var alveg þess virði. Það er galdri líkast hvernig frökkunum tókst að reisa heilu þorpin hangandi utan í klettaveggjum, ég fékk bara svima þegar ég leit yfir virkisveggina sem umkringdu þorpið.
Á miðvikudaginn fór ég síðan til Gordons sem er lítið þorp sem er þekkt fyrir góða matargerð, ég keypti þar rosalega gott brauð og smá sætindi í poka. Einnig fór ég til þorpsins Saint Cézaire en það er ekki sérstakt fyrir neitt nema kannski að framleiða hunang. Sá bær hefur ekki mikið túrista-aðdráttarafl og það var því gaman að sjá hefðbundin franskan bæ án allrar sölumennskunnar sem einkennir oft túristaþorpin. Fólkið þar var bara að sinna sínum daglegu störfum og gaf okkur lítin gaum. Þetta var í raun eins og að vera settur um 50 ár aftur í tímann þar sem á götunum mátti sjá börn leika sér í parís og gamlar konur í pilsum með sjöl fara með blóm í kirkjugarðinn eða standa og spjalla á götunni. Ég hálfpartin bjóst við að heyra Edith Piaf syngja í bakgrunninum svo óraunveruleg var þessi upplifun.
Ég er byrjuð í matreiðslunámskeiðinu mínu en hef hingað til ekki verið neitt sérstaklega ánægð með það. Til að byrja með þá kynnti skólinn námskeiðið allt öðruvísi á netinu þegar ég keypti það. Þá leit út fyrir að námskeiðið væri tveggja vikna heild sem maður þurfti að skrá sig í og borga strax í upphafi. Hins vegar er um að ræða tveggja vikna einstaka tíma sem hver sem er getur skráð sig í og borgað þá gjaldið fyrir þann dag. Þegar ég tók saman þessa átta daga sem námskeiðið tekur þá kom í ljós að heildarupphæðin er 240 evrur. Þegar ég pantaði námskeiðið þá þurfti ég að borga 300 evrur svo ég er að borga 60 evrur meira en þeir sem ákveða bara að skrá sig núna. Ég hefði haldið að þeir sem bóka fyrirfram og taka allan pakkann myndu fá afslátt fremur en hitt. Skólinn sér þetta hins vegar öðrum augum og neitar að borga mér til baka þessar 60 evrur, skýringarnar sem ég hef fengið eru meðal annars að ég er búin að tryggja mér sæti í þessum námskeiðum á meðan aðrir sem eru að kaupa núna geta ekki verið vissir um að komast að. Þessi skýring er alveg út í hött þar sem nú þegar hef ég farið á 2 námskeið og aðeins fjórar manneskjur hafa mætt á þau svo það er ekki beinlínis rífandi aðsókn í þessa matreiðslutíma. Önnur skýringin var sú að ef ég fer í búð og kaupi skyrtu og kem svo viku seinna í sömu búð og skyrtan er ódýrari þá get ég ekki bara heimtað peningin sem ég borgaði til baka. Ég veit ekki alveg hvernig matreiðslunámskeið og að kaupa skyrtu er sambærilegt en skólinn heldur fast í þetta enda er stofnunin með afbrigðum nísk, sem sést best á því hversu mikið þau rukka fólk og hversu lítið þau leggja aftur í reksturinn.
Sem dæmi um nísku skólans get ég nefnt eldhúsið hér í Castel Arabel þar sem ég dvel en það er alveg einstakt fyrirbæri. Eldhúsið er fyrir um 30 nemendur sem allir hafa borgað sín skólagjöld dýrum dómi. Í eldhúsinu er hins vegar ekki nægilegur borðbúnaður né áhöld nema fyrir um 15 manns. Þar eru 3 pönnur og þrír pottar sem eru vægast sagt í hörmulegu ástandi og með engum lokum. Diskar og glös eru orðin mött og sprungin af notkun og við höfum notað sultukrukkur og jógúrtdollur til að drekka úr þegar ástandið er sem verst. Margir nemendur hafa brugðið á það ráð að kaupa sjálfir glös og skálar sem þeir geyma svo inn í skápunum sínum svo þeir geti verið öruggir um að hafa einhvað að borða úr. Þegar ég kom var engin örbylgjuofn né hitakanna og það eru aðeins fjórar hellur og einn lítill ofn sem fólk getur notað til að elda með svo það hefur oft verið ansi þröngt á þingi á matartímum. Ég hef oftar en ekki lent í því að bíða í biðröð eftir að komast að eldavélinni en fólk slæst um pláss á hellunum og stundum hafa sumir bjartsýnir reynt að spara tíma með að hafa tvo potta ofan á hvor öðrum. Við höfum hins vegar nýlega verið svo einstaklega heppin að fá þann lúxus að hafa örbylgjuofn og hitakönnu. Það var hins vegar ekki skólinn sem útvegaði þessa muni heldur fann einn nemandinn hér gamlan örbylgjuofn í ruslinu á leið sinni heim úr skólanum og gerði við hann. Hitakönnuna náðum við síðan að betla út úr annari heimavist sem var svo heppin að eiga tvær! Bilanatíðni eldhúsins er svo enn skemmtilegri umfjöllunarefni þar sem síðan ég kom hafa ýmsir hlutir farið aflaga og stjórn skólans hefur ekki fundist það mjög áríðandi að ganga hratt til verks í þeim málum. Til dæmis bilaði kraninn í eldhúsinu um daginn svo við höfðum ekkert vatn. Í tvo daga máttum við því gjöra svo vel að fara með diskana okkar út og þvo þá úr köldu vatni í garðslöngunni. Þegar fólk var farið að kvarta ansi hátt yfir þessu ákvað nú umsjónarmaður heimavististarinnar að kenna okkur að skrúfa frá vatnsinnlögninni. Í tæpar tvær vikur þurftum við því að skríða undir borð og inn í skáp til að skrúfa frá vatninu í hvert sinn sem við ætluðum að nota kranann í eldhúsinu. Allt í allt liðu því nær þrjár vikur áður en skólinn sá sér fært að gera við kranann í eldhúsinu. Fyrir tveim vikum síðan bilaði síðan einn ískápanna en hingað til höfum við haft tvo til afnota fyrir 30 manns. Það er ekki enn búið að gera við ískápinn og segir umsjónarmaður heimavistarinnar að það sé of dýrt að kaupa nýjan ísskáp! Við höfum því notað ísskápinn sem er í eldhúsi veitingastaðarins við heimavistina en veitingastaðurinn er notaður þegar stórir hópar koma og gista í skólanum. Núna er vona á einum slíkum hóp og því missum við ískápinn í veitingasalnum og þá er aðeins einn ískápur sem við höfum til afnota. Á síðasta eldhúsfundi, sem á að vera hvern sunnudag klukkan átta en er í raun bara þegar umsjónarmaður heimavistarinnar dettur í hug að mæta og það er oftast annan hvern sunnudag um klukkutíma of seint, var fólki orðið ansi heitt í hamsi vegna skorts á kælirými svo sú hugmynd kom upp að þeir nemendur sem eru skemur en fjórar vikur hér megi ekki nota ískápinn. Hvernig þessir nemendur eiga að fara að til að fæða sig veit ég ekki, kannski að hinn ofurníski skóli sjái sér fært að henda til þeirra gömlu brauði og regnvatni endrum og eins:) Enn annars er alveg ótrúlegt hveru rólegir frakkarnir eru þegar einhvað bilar eða bara almennt þegar það þarf að gera einhvað. Það er allavega ekki beinlínis hægt að segja að þeir séu hraðskreiðir og vinnusamir svona almennt séð. Til dæmis hafa þeir verið að leggja flísar á veröndinni við heimavistina mína núna í þrjá mánuði. Svæðið sem þeir eru að helluleggja er kannski um 30 fermetrar og ég held að ég hafi séð kannski tíu hellur lagðar niður á síðastliðnum þrem vikum. Með þessu áframhaldi verður veröndin fullgerð árið 2010. Reyndar er hótel hér í Juan les Pins sem verið er að endurbyggja. Utan á hótelinu eru voða fín spjöl með myndum af fullgerðri byggingunni og stendur að verklok séu áætluð 2006. Enn sem komið er er aðeins andyri hótelsins tilbúið og restin enn í uppbyggingu, það þarf varla að taka fram að nú er árið 2007.
En svo ég segi betur frá matreiðslunámskeiðinu þá hófst það síðasta þriðjudag, þá fór ég til gamallar franskrar konu sem heitir Nicole en hún býr í yndislegu gömlu setri með einn fallegasta garð sem ég hef séð. Þar kenndi hún okkur að búa til confiture eða sultu eins og það heitir á íslensku. Hún notaði í sultuna einhvers konar ávexti sem ég veit ekki íslenska heitið á en þetta er lítill hnetulaga gulur ávöxtur sem vex á trjánnum hér í Frakklandi. Við eyddum því tveim tímum heima hjá henni að búa til sultu saman og var það mjög gaman, sko hvað ríminu mínu fer fram. Nicole talar bara frönsku svo það var gaman að koma inn á ekta franskt heimili og fá smá frönskukennslu beint í æð. Á miðvikudaginn áttum við síðan að fara í ostaverksmiðju en á síðustu stundu breyttist það plan þar sem heilbrigðiseftirlitið er víst að kanna allar litlu ostaverksmiðjurnar hér í héraðinu og hefur lokað nokkrum í kjölfarið. Ekki hljómar það nú vel. Þess í stað keyrðum við um fjallahéraðið og heimsóttum nokkur lítil þorp og síðan fengum við alveg hundleiðinlegan fyrirlestur um hungang. Ég hafði hlakkað mikið til að fara á alvöru hunangsbú en þess í stað stóðum við allan tímann í andyrinu á hungangsbúð og fengum fyrirlestur um hunang frá konu sem talaði svo hraða frönsku að ég held að franski leiðsögumaðurinn okkar hafi ekki einu sinni skilið hana. Ég fékk þó að smakka þrjár tegundir af ólíku hunangi og svo keypti ég smá hungangsbrauð sem var mjög gott. Í dag fer ég síðan í vínsmökkun- eða vínfræðslu í skólanum, vona að ég fái nú að bragða á dýrðinni.
Í gær var síðan heljarinnar partý hér á heimavistinni þar sem við kvöddum Fredrico sem hefur verið hér í fjóra mánuði. Þar sem Fredrico er brasilískur kokkur ákvað hann að slá upp brasilískri veislu og eldaði hann hefðbundinn brasilískan rétt sem samanstóð aðallega af hrísgjrónum og kjúklingi með alls kyns kryddum. Einnig var brasilísk bolla í boði og þarf nú varla að taka fram að hún kláraðist fljótt eins og alltaf þegar ókeypis vín er í boði, það eru ekki bara íslendingar sem hamstra þegar kemur að ókeypis veigum. Kvöldið var mjög vel heppnað og brasilísk tónlist hljómaði úr öllum hornum. Fredrico kenndi meira að segja nokkrum stelpunum að dansa brasilíska dansa, þessir dansar voru allir heldur heitir og dillandi svo Fredrico var alveg í skýjunum yfir kveðjunum sem hann fékk;) Skemmtun gærkvöldsins leiddi til þess að fáir sáu sér fært að mæta í skólann í dag og er ég víst ekki undanskilinn. Ég hef þó þá afsökun að ég fer í skólann á eftir til að framkvæma þá erfiðu vinnu að smakka vín í tvo tíma en það er hluti af matreiðslunámskeiðinu mínu. Þetta er leiðindavinna en einhver verður víst að vinna hana:)
Í kvöld er ætlunin að fara út að borða með Jelenu, Libi og kærastanum hennar Libiar honum Chuck en hann ætlar að dvelja hjá henni næstu vikuna. Chuck kemur líka frá New York og líkt og flestir frá hinni stóru Ameríku eru bæði Chuck og Libi blanda af hinum ýmsu þjóðernum. Chuck er írskur, þýskur og belgískur en forleldrar hans eru báðir fæddir í Ameríku. Libi er hins vegar algjör staðalímynd ameríska draumsins, hún fæddist í Ameríku en foreldrar hennar fluttu þangað þegar þeir voru um tvítug. Mamma hennar er frá Ísrael en pabbi hennar er frá Ungverjalandi. Þau flúðu því bæði úr mjög erfiðum aðstæðum og komu til Bandaríkjanna með ekkert milli handanna en eiga nú farsælt fasteignafyrirtæki, þrjú heilbrigð börn og gott líf í Ameríku. Libi var meira að segja aðalklappstýran í framhaldsskóla, og ég sem hélt að allt þetta tal um ameríska drauminn væri bara kjaftæði!!!
Á morgun fer ég síðan aftur á matreiðslunámskeiðið en þá fer ég enn á ný til hinnar yndislegu Nicole og eldum við þriggja rétta máltíð svo ég verð þar frá níu um morguninn til tvö um daginn. Eftir það er ætlunin að fara til Nice og leita að kjól fyrir brúðkaup systur minnar en ég er að verða ansi stressuð yfir kjólaleysinu þar sem aðeins þrjár vikur eru í brúðkaupið!
Kvikmyndahátíðin í Cannes hófst síðasta miðvikudag og það vantar víst ekki dýrðina þar, flestir nemendurnir í skólanum flykktust þangað á miðvikudaginn og voru nokkrir svo heppnir að koma auga á Jude Law en annars urðu flestir fyrir vonbrigðum með þetta þar sem mannfjöldinn og öryggisgæslan var svo mikil. Ein stelpnanna í skólanum komst þó í feitt þar sem hún lenti í einhvers konar pretty woman aðstöðu. Hún sat á bekk og var að borða epli í Cannes á miðvikudaginn þegar maður kemur upp að henni og tjáir henni að epli sé með því heilbrigðasta sem hún getur látið ofan í sig. Eftir þessi vísdómsorð spurði hann hana hvort hún færi á einhverjar frumsýningar. Hún svaraði auðvitað neitandi þar sem það kostar góða innborgun í íbúð að komast á forsýningu með stjörnunum hér. Herramaðurinn spurði hana hvort það væri einhver sérstök mynd sem henni langaði að sjá, hún svaraði Oceans 13 með sykurpúðunum George Clooney og Brad Pitt. Herramaðurinn spurði hvort hún ætti einhvern fallegan kjól til að fara í á slíka frumsýningu og hún svaraði neitandi. Hann rétti henni þá nafnspjald með fjórum símanúmerum og sagði henni að hringja í sig daginn eftir, þau myndu þá fara að versla á hana fyrir frumsýninguna á Oceans 13 á föstudaginn og eftir það fara í partý á einkasnekkjunni hans. Ég er að spá í að fara að stunda það að sita á bekkk í Cannes og borða grænmeti og ávexti í kílóvís, kannski að ég eigi þá einhvern séns í að ríkur herramaður taki eftir aumingja mér:( En að öllu gamni sleppt þá finnst mér þetta þó vera ansi varasamt þar sem þessi maður er um fimmtugt en hún aðeins rétt yfir tvítugt og hver veit hvað hann vill fá sem borgun fyrir þetta ævintýri? Ég ætla þó bókað að fara til Cannes meðan á hátíðinni stendur, líklegast kíkjum við næsta mánudag og eyðum deginum þar. Á kvöldin er síðan varpað upp myndum á stóra skjái á ströndinni svo það væri gaman að sjá það.
Má nú ekki gleyma að minnast á Eruovision ævintýrið mitt. Fyrir undankeppnina þurfti ég að leggja ekki lítið á mig til að geta fylgst með keppninni. Í fyrsta lagi var undankeppninni bara sjónvarpað í gegnum gervihnött og þar sem minn yndislega örláti skóli býður auðvitað ekki upp á gervihnattasjónvarp á heimavistinni þurfti ég að leita um endilegan bæ að bar sem væri að sýna dýrðina. Hins vegar virtust frakkar ekki vera mjög spenntir fyrir undankeppninni svo nokkrir barþjónar hlógu bara upp í opið smettið á mér. Á endanum fann ég írska krá sem var með internetsamband og gerði ég þá tilraun til að horfa á keppnina í gegnum netið. Hins vegar voru tölvurnar svo gamlar og lélegar að ég þurfti að eyða miklum tíma í að downloda ýmsum forritum til að geta opnað Eurovision síðuna þar sem þessu var sjónvarpað beint. Að lokum tókst það þó og haldið þið ekki að Eiríkur hafi einmitt verið að stíga á svið á því augnabliki sem ég fékk samband!! Svo ég gat horft á kappann og restina af keppnina í gegnum netið. Jelenu fannst ég svo fyndin að vera að leggja þetta allt á mig fyrir Eurovision en hún var þó orðin ansi spennt þegar Króatía steig á stokk, Kristín fylgdist með þessu með okkur og var að vonum mjög ánægð þegar Ungverjaland komst áfram en Libi frá Bandaríkjunum eyddi kvöldinu í hláturskrampa yfir þessum eðalskemmtiatriðum frá Evrópu. Eftir keppnina eyddi ég drjúgum tíma í að bölva Austur Evrópu og spillingunni þar, eða alveg þar til ég fattaði að ég sat á milli stelpna frá Króatíu og Ungverjalandi. Til að reyna að klóra í bakkann sagði ég að þetta væri nú líka svona í Norður Evrópu en að við værum bara of fá til að geta stjórnað keppninni svona algjörlega. Veit ekki hversu mikið þessi athugasemd hjálpaði til að bæta skaðann? Á laugardaginn var síðan ansi góð stemmning á heimavistinni fyrir aðalkeppninni þar sem við gátum fylgst með henni í sjónvarpinu á setustofunni. Ég get nú ekki sagt að ég hafi verið sátt við úrslitin, lagið var ágætt en dramin í kringum það of mikill fyrir minn smekk. Hefði viljað að Ungverjaland myndi vinna eða Svíþjóð, þeir voru ansi fyndnir.
En ég vona að allir hafi það gott heima, þangað til seinna Au revoir
P.S. Til hamingju til allra þeirra sem eru búnir með prófin sín;)
miðvikudagur, 9. maí 2007
Ofeldi, sólbruni og auðvitað Eurovison
Seint blogga sumir en blogga þó. Verð að byrja á því að afsaka þessa bloggleti í mér en ég hef nú smá afsökun þar sem foreldrar mínir voru hér hjá mér í viku og síðan þeir fóru hefur veðrið bara verið svo yndislegt að ég forðast að vera innandyra (veit að mamma og pabbi gnísta tönnum þegar þau heyra þetta:)
Hápunktur síðustu tveggja vikna er auðvitað heimsókn foreldra minna. Það var ekki smá gaman að sjá þau aftur, reyndar eru bara tveir mánuðir síðan ég sá þau síðast en ég er víst meiri mömmu- og pabbastelpa en ég hélt:) Við vorum ekki smá dugleg þessa viku sem þau dvöldu hérna þar sem við brunuðum um nær alla frönsku Riveríuna, bæði ströndina og fjöllin. Það eina sem skyggði á gleðina var veðrið en það stytti varla upp allan tíman sem þau voru hérna. Þau voru í rauninni einstaklega óheppin þar sem vikan á undan hafði verið frábær og síðan þau fóru hefur ekki sést ský á himni og hitinn fer vel yfir 25 stig um miðjan daginn.
Ferðasagan í grófum dráttum felur í sér að í heila viku var þrammað um allar hliðargötur, stræti og stíga á Frönsku Riveríunni og skipti engu máli hversu ómerkilegt það var, við fórum þangað samt og tókum myndir af því:) En svo ég byrji á byrjuninni þá kom gamla settið hingað mánudaginn 30. apríl eftir langt flug frá Íslandi, London, Nice. Daginn eftir fór ég með þau í kynningarferð um heimabæina mína, Juan les Pins og Antibes. Á miðvikudaginn tókum við síðan lestina til Monaco og eyddum deginum þar í spilavítunum og í heimsókn hjá Alberti prins. Á fimmtudeginum tókum við lestina til Nice en það stytti ekki upp í fimm mínútur þann dag. Við skoðuðum hins vegar gamla bæinn sem er einn sá fallegasti og stærsti sem ég hef séð. Á föstudeginum tókum við síðan bílaleigubíl og keyrðum alla strandlengjuna frá Antibes til Saint Tropez. Við kíktum einnig við í Cannes til að heilsa upp á stjörnurnar og ég er ekki frá því að við sáum Philip Seymour Hoffman og einn annan leikara sem ég kem ekki fyrir mig núna. Á laugardeginum hélt ferðagleðin áfram þar sem við fórum til Grasse og Saint Paul de Vince. Í Grasse skoðuðum við eina elstu ilmvatnsverksmiðju Frakklands og auðvitað var shoppað ilmvötn og ilmsápur. Til að komast til Saint Paul keyrðum við allsvakalegan fjallaveg en útsýnið og skógurinn þar var engu öðru líkt. Á sunnudaginn tókum við það bara rólega og buðum svo Jelenu út að borða um kvöldið. Ferðin var því alveg frábær í alla staði og ég held að veðrið hafi átt stóran þátt í því hversu mikið við ferðuðumst. Ef það hefði verið sól og hiti þá hefðum við líklega ekki haft orku í allt þetta þramm fram og til baka. Ég er reyndar með smá áhyggjur af því að ég hafi ofreynt gömlu hjónin en þau virtust ánægð með ferðina í heild, eða kannski voru þau bara ánægð með að komast frá þrælapískaranum (moi).
Ég er leið yfir að þau séu farin en glöð yfir því að ég mun kannski aftur koma til með að passa í fötin mín núna. Þessa viku sem þau dvöldu hér var ég ofalin á hvers kyns kræsingum allan daginn út og inn. Mamma ætlaði meira að segja að halda áfram þessu ofeldi með því að fylla frystinn og ískápinn hjá mér af mat þegar þau færu. Ég náði hins vegar að koma í veg fyrir það þar sem í fyrsta lagi er takmarkað pláss sem hver fær þegar maður deilir ísskáp og frysti með 20 manns og í öðru lagi langar mig ekki að koma til Íslands lítandi út eins og franskt sætabrauð. Tala nú ekki um ef ég ætla að koma heim og mæta beint í brúðkaupið hjá Hrönn systir, ef ég klæðist ljósum litum gæti fólk mögulega tekið mig fyrir marengstertu og þá gæti ég nú hlaupið skammt með öll aukakílóin að draga mig niður.
Annars er lítið annað að frétta svo sem. Fór á ströndina í gær og afrekaði það að brenna illilega á bakinu auk þess sem ég lít út eins og karfi í framan. Ég gerði mitt besta í strandblaki en eftir að hafa þrumað boltanum í hausinn á gamalli konu og litlu barni ákvað ég að stunda íþrótt sem væri síður hættuleg öðrum. Ég tók því upp á því að synda hálfa strandlengjuna og næstum því drukkna þegar ég sá hvítan plastpoka fljóta fram hjá. Hélt að um væri að ræða árás stóreflis marglyttu, en það er stærsti ótti minn núna eftir að ég frétti að það væri lítið um að hákarlaárásir í Frakklandi.
Í kvöld er síðan kveðjupartý og afmælispartý fyrir eina stelpu á heimavistinni minni. Við ætlum því öll að panta pizzu saman og hafa það gaman, sko ég kann að ríma. Hef grun um að pizzu-hugmyndin hafi kviknað eftir að ég og Jelena elduðum síðast fyrir allt liðið. Þau eru líklegast skíthrædd um að við munum taka upp á slíkum asnaskap aftur og hafa því ákveðið að baktryggja sig með pizzutilboðum.
Annars held ég barasta að ég hafi fengið sólsting í gær, hef verið hálfslöpp í dag og ætla því að halda mig frá sólinni í einhvern tíma. Vona að allir hafi það gott heima á Íslandi. Á morgun mun ég bókað horfa á Eurovision. Vona bara að sjónvarpsræsknið á heimavistinni nái að sjónvarpa dýrðinni. Ef ekki þá hlýtur einhver pöbb að sjónvarpa þessu, trúi ekki öðru. Allavega ætla ég ekki að missa af rauða ljóninu sprangandi um sviðið í þröngum leðurbuxum. Veit að kellurnar sem eru komnar vel yfir fertugt heima munu alveg missa sig við þá sjón. Það er búið að myndast smá eurovision-stemmning hjá okkur á heimavistinni svo það verða líklegast allir með símana á lofti til að kjósa sitt land. En þangað til næst segi ég bara áfram Ísland!!!
Hápunktur síðustu tveggja vikna er auðvitað heimsókn foreldra minna. Það var ekki smá gaman að sjá þau aftur, reyndar eru bara tveir mánuðir síðan ég sá þau síðast en ég er víst meiri mömmu- og pabbastelpa en ég hélt:) Við vorum ekki smá dugleg þessa viku sem þau dvöldu hérna þar sem við brunuðum um nær alla frönsku Riveríuna, bæði ströndina og fjöllin. Það eina sem skyggði á gleðina var veðrið en það stytti varla upp allan tíman sem þau voru hérna. Þau voru í rauninni einstaklega óheppin þar sem vikan á undan hafði verið frábær og síðan þau fóru hefur ekki sést ský á himni og hitinn fer vel yfir 25 stig um miðjan daginn.
Ferðasagan í grófum dráttum felur í sér að í heila viku var þrammað um allar hliðargötur, stræti og stíga á Frönsku Riveríunni og skipti engu máli hversu ómerkilegt það var, við fórum þangað samt og tókum myndir af því:) En svo ég byrji á byrjuninni þá kom gamla settið hingað mánudaginn 30. apríl eftir langt flug frá Íslandi, London, Nice. Daginn eftir fór ég með þau í kynningarferð um heimabæina mína, Juan les Pins og Antibes. Á miðvikudaginn tókum við síðan lestina til Monaco og eyddum deginum þar í spilavítunum og í heimsókn hjá Alberti prins. Á fimmtudeginum tókum við lestina til Nice en það stytti ekki upp í fimm mínútur þann dag. Við skoðuðum hins vegar gamla bæinn sem er einn sá fallegasti og stærsti sem ég hef séð. Á föstudeginum tókum við síðan bílaleigubíl og keyrðum alla strandlengjuna frá Antibes til Saint Tropez. Við kíktum einnig við í Cannes til að heilsa upp á stjörnurnar og ég er ekki frá því að við sáum Philip Seymour Hoffman og einn annan leikara sem ég kem ekki fyrir mig núna. Á laugardeginum hélt ferðagleðin áfram þar sem við fórum til Grasse og Saint Paul de Vince. Í Grasse skoðuðum við eina elstu ilmvatnsverksmiðju Frakklands og auðvitað var shoppað ilmvötn og ilmsápur. Til að komast til Saint Paul keyrðum við allsvakalegan fjallaveg en útsýnið og skógurinn þar var engu öðru líkt. Á sunnudaginn tókum við það bara rólega og buðum svo Jelenu út að borða um kvöldið. Ferðin var því alveg frábær í alla staði og ég held að veðrið hafi átt stóran þátt í því hversu mikið við ferðuðumst. Ef það hefði verið sól og hiti þá hefðum við líklega ekki haft orku í allt þetta þramm fram og til baka. Ég er reyndar með smá áhyggjur af því að ég hafi ofreynt gömlu hjónin en þau virtust ánægð með ferðina í heild, eða kannski voru þau bara ánægð með að komast frá þrælapískaranum (moi).
Ég er leið yfir að þau séu farin en glöð yfir því að ég mun kannski aftur koma til með að passa í fötin mín núna. Þessa viku sem þau dvöldu hér var ég ofalin á hvers kyns kræsingum allan daginn út og inn. Mamma ætlaði meira að segja að halda áfram þessu ofeldi með því að fylla frystinn og ískápinn hjá mér af mat þegar þau færu. Ég náði hins vegar að koma í veg fyrir það þar sem í fyrsta lagi er takmarkað pláss sem hver fær þegar maður deilir ísskáp og frysti með 20 manns og í öðru lagi langar mig ekki að koma til Íslands lítandi út eins og franskt sætabrauð. Tala nú ekki um ef ég ætla að koma heim og mæta beint í brúðkaupið hjá Hrönn systir, ef ég klæðist ljósum litum gæti fólk mögulega tekið mig fyrir marengstertu og þá gæti ég nú hlaupið skammt með öll aukakílóin að draga mig niður.
Annars er lítið annað að frétta svo sem. Fór á ströndina í gær og afrekaði það að brenna illilega á bakinu auk þess sem ég lít út eins og karfi í framan. Ég gerði mitt besta í strandblaki en eftir að hafa þrumað boltanum í hausinn á gamalli konu og litlu barni ákvað ég að stunda íþrótt sem væri síður hættuleg öðrum. Ég tók því upp á því að synda hálfa strandlengjuna og næstum því drukkna þegar ég sá hvítan plastpoka fljóta fram hjá. Hélt að um væri að ræða árás stóreflis marglyttu, en það er stærsti ótti minn núna eftir að ég frétti að það væri lítið um að hákarlaárásir í Frakklandi.
Í kvöld er síðan kveðjupartý og afmælispartý fyrir eina stelpu á heimavistinni minni. Við ætlum því öll að panta pizzu saman og hafa það gaman, sko ég kann að ríma. Hef grun um að pizzu-hugmyndin hafi kviknað eftir að ég og Jelena elduðum síðast fyrir allt liðið. Þau eru líklegast skíthrædd um að við munum taka upp á slíkum asnaskap aftur og hafa því ákveðið að baktryggja sig með pizzutilboðum.
Annars held ég barasta að ég hafi fengið sólsting í gær, hef verið hálfslöpp í dag og ætla því að halda mig frá sólinni í einhvern tíma. Vona að allir hafi það gott heima á Íslandi. Á morgun mun ég bókað horfa á Eurovision. Vona bara að sjónvarpsræsknið á heimavistinni nái að sjónvarpa dýrðinni. Ef ekki þá hlýtur einhver pöbb að sjónvarpa þessu, trúi ekki öðru. Allavega ætla ég ekki að missa af rauða ljóninu sprangandi um sviðið í þröngum leðurbuxum. Veit að kellurnar sem eru komnar vel yfir fertugt heima munu alveg missa sig við þá sjón. Það er búið að myndast smá eurovision-stemmning hjá okkur á heimavistinni svo það verða líklegast allir með símana á lofti til að kjósa sitt land. En þangað til næst segi ég bara áfram Ísland!!!
mánudagur, 23. apríl 2007
Islensk-Kroatisk matargerd
Sko min er bara dugleg nuna, ekki einu sinni komin vika fra sidustu færslu!!!
Vedrid er alveg frabært her i Frakklandi um þessar mundir. Yfir 20 stiga hiti, heidskyrt og bullandi solskyn. Eg for a strondina i gær og var svo frokk ad skella mer meira ad segja i sjoinn og taka nokkur sundtok. Eg er buin ad fa sma lit, kannski ekki mikinn midad vid ad hafa verid her i 1½ manud en eg er allavega ekki gengsæ lengur.
Maturinn a laugardaginn var mjog skemmtilegur en matargerdin sjalf var þo fremur misheppnud. Eg og Jelena voknudum klukkan niu a laugardagsmorguninn og forum galvaskar i verslunarferd til Nice i verslunarmidstod sem heitir Cap 3000, verslunarmidstodin er svo stor ad hun er likt og 3 Kringlur settar saman! Markmidid var ad kaupa sko og bikini. Tegar vid komum til Nice rombudum vid strax a risastoran skomarkad. Vid gleymdum okkur i þessu skohimnariki og adur en vid vissum af vorum vid bunar ad vera þar inni i 2 klukkutima, mata um 300 por af skom og stafla i kringum okkur um 20 skoporum sem var audvitad algjort MUST ad kaupa!! Tad tok okkur þvi um adrar 2 klukkustundir ad fækka valmoguleikunum nidur i adeins eitt par a hvora. Eg hefdi viljad kaupa fleiri sko þar sem þeir voru a ansi godu vedri en yfirvigtin a farangrinum minum myndi liklega fljott gera skona jafn dyra og ef eg hefdi keypt þa a Islandi. Eftir skohimnarikid var ferdinni heitid i risaverslunarmidstodina (langt ord) og vorum vid þar til um sex leytid. Afraksturinn var mun lettari budda en ad sama skapi fleiri og þyngri innkaupapokar.
Vid vorum komnar i ansi slæmt timaþrong a þeim timapunkti þar sem vid hofdum sagt folkinu ad kvoldmaturinn yrdi tilbuinn half niu en strætoferdin heim tok um klukkutima og attum vid þa eftir ad fara i matvoruverslunina til ad kaupa inn fyrir kvoldmatinn. Sidan tok vid gangan heim a heimavistina þar sem vid skridum eftir gangstettinni, ofhladnar pokum, svangar og þreyttar. Vid komum þvi ekki a heimavistina fyrr en um half atta leytid og attum þa eftir ad elda fyrir oakvedinn fjolda af folki! Vid hofdum akvedid ad elda pasta carbonara en misskildum leidbeiningarnar a pastapokkunum svo vid eldudum allt of mikid af pasta midad vid hvad vid keyptum inn af beikoni, eggjum og osti. Pastapokarnir voru eitt kilo a þyngd og utan a þeim lasum vid ad hver poki væri ætladur fjorum manneskjum svo vid sturtudum 4 pokum ofan i pott og hofum eldamennskuna af miklum eldmod þangad til Sam, astrolsk stelpa a heimavistinni minni, for ad undra sig a hversu mikid pasta væri i pottinum. Vid syndum henni umbudirnar og sogdumst nu alveg vita okkar viti svo hun tyrfti engar ahyggjur ad hafa af okkur meistarakokkunum. Sam hafdi hins vegar ekki mikla tru a okkur svo hun fiskadi umbudirnar utan af pastanu upp ur ruslinu og las þar ad midad væri vid 450 gr af pasta fyrir 4 manneskjur en ekki heilt kilo! Vid hofdum tvi eldad tvofalt magn af pasta svo beikonagnirnar sem flutu inn a milli virkudu ansi litilfjorlegar. Hins vegar kom þad ekki ad sok þar sem þad mættu mun fleirri en vid bjuggumst vid eda yfir 30 manns. Tar sem ekki var nægt rymi fyrir svo marga innadyra brugdum vid a þad rad ad bua til langbordi a verondinni og tyndum til alla stola og bord sem vid saum. Jelena turfti sidan adeins ad skreppa fra svo hun treysti mer fyrir tvi ad sja um matinn a medan, tad voru mistok numer tvo. Eg akvad ad þad væri gott ad lata mjolk ofan i pottinn til ad gefa meiri rjomakennda aferd. Vandinn var hins vegar ad eg var ekki med rjoma heldur adeins lettmjolk. Eg drekkti þvi pastanu i mjolk en gleymdi sidan ad athuga med matinn þar sem eg var svo upptekin vid sætaskipanid. Svo pastad var kannski adeins of lengi i pottinum og þegar þad loksins kom ad þvi ad skammta folki var pastad ordid ad limkenndri klessu med vatnsosa beikonbitum og klistrudum osti utan um allt heila klabbid. Allir fengu tvi eina stora klessu af oþekkjanlegum hvitum massa a diskinn sinn, margir heldu ad þetta væri einhvers konar hrisgrjonarettur, adrir heldu ad þetta væri kartoflustappa. Eftir miklar leidrettingar gafumst eg og Jelena upp a þvi ad utskyra hvad þetta væri og sogdum þetta vera serstakan islenskan-kroatiskan rett. Flestir virtust sattir vid þa utskyringu og hofu ad pina ofan i sig stoppuna, eg vildi ad eg gæti sagt af bestu lyst en þad væri vist lygi. Maturinn var eins bragdlaus og pappi og svo klessulegur ad ef madur skellti gaflinum i hann þa tok madur alla kassuna upp af diskinum i einu. Eg hef sjaldan skammast min jafn mikid. Flestir reyndu ad vera kurteisir i byrjun og hrosa matnum en eftir ad Martha sagdi upphatt yfir allt bordid ad þetta væri med versta mat sem hun hefur bragdad þa sprakk hljodbylgjan og flestir misstu sig af hlatri yfir þessum oskopum. I skolanum i dag hef eg þvi fengid ansi margar sneidar um ad folk hafi heyrt ad eg se meistarakokkur, einnig hef eg fengid fyrirspurnir um hvenær næsta matarbod er svo folk geti orugglega gert plon um ad vera upptekid þad kvold. Einn strakur hafdi heyrt ad eg myndi fara a matreidslunamskeid i næsta manudi og gekk svo langt ad takka gudi fyrir þad. Eg og Jelena ætlum þvi ekki ad radast i svona storrædi aftur a næstunni. Hun er reyndar agætis kokkur. Held ad nærvera min vid eldavelina hafi verid nog ein og ser til ad eydileggja matinn. Eg hafdi adur reynt ad utskyra fyrir henni ad þad væri astæda fyrir tvi ad vinkonur minar treysta mer adeins fyrir þvi ad leggja a bord og opna vinid tegar vid eldum saman. Eg held ad hun taki mig truanlega nuna.
Nuna er adeins vika þar til mamma og pabbi koma. Eg ætla þvi ad reyna ad skipuleggja einhvad skemmtilegt enda nog ad sja herna og svo er alltaf bara gott ad liggja i leti a strondinni;) Vona ad allt se gott ad fretta ad heiman. Er alltaf a leidinni ad senda postkort en solin hefur ekki haft god ahrif a minnid mitt svo kortin hafa nu legid i yfir viku a skrifbordinu inn i herbergi. Bæti ur þvi þessa viku og lofa ad senda kort fyrir enda vikunnar, ad minnsta kosti adur en eg kem heim;)
Vedrid er alveg frabært her i Frakklandi um þessar mundir. Yfir 20 stiga hiti, heidskyrt og bullandi solskyn. Eg for a strondina i gær og var svo frokk ad skella mer meira ad segja i sjoinn og taka nokkur sundtok. Eg er buin ad fa sma lit, kannski ekki mikinn midad vid ad hafa verid her i 1½ manud en eg er allavega ekki gengsæ lengur.
Maturinn a laugardaginn var mjog skemmtilegur en matargerdin sjalf var þo fremur misheppnud. Eg og Jelena voknudum klukkan niu a laugardagsmorguninn og forum galvaskar i verslunarferd til Nice i verslunarmidstod sem heitir Cap 3000, verslunarmidstodin er svo stor ad hun er likt og 3 Kringlur settar saman! Markmidid var ad kaupa sko og bikini. Tegar vid komum til Nice rombudum vid strax a risastoran skomarkad. Vid gleymdum okkur i þessu skohimnariki og adur en vid vissum af vorum vid bunar ad vera þar inni i 2 klukkutima, mata um 300 por af skom og stafla i kringum okkur um 20 skoporum sem var audvitad algjort MUST ad kaupa!! Tad tok okkur þvi um adrar 2 klukkustundir ad fækka valmoguleikunum nidur i adeins eitt par a hvora. Eg hefdi viljad kaupa fleiri sko þar sem þeir voru a ansi godu vedri en yfirvigtin a farangrinum minum myndi liklega fljott gera skona jafn dyra og ef eg hefdi keypt þa a Islandi. Eftir skohimnarikid var ferdinni heitid i risaverslunarmidstodina (langt ord) og vorum vid þar til um sex leytid. Afraksturinn var mun lettari budda en ad sama skapi fleiri og þyngri innkaupapokar.
Vid vorum komnar i ansi slæmt timaþrong a þeim timapunkti þar sem vid hofdum sagt folkinu ad kvoldmaturinn yrdi tilbuinn half niu en strætoferdin heim tok um klukkutima og attum vid þa eftir ad fara i matvoruverslunina til ad kaupa inn fyrir kvoldmatinn. Sidan tok vid gangan heim a heimavistina þar sem vid skridum eftir gangstettinni, ofhladnar pokum, svangar og þreyttar. Vid komum þvi ekki a heimavistina fyrr en um half atta leytid og attum þa eftir ad elda fyrir oakvedinn fjolda af folki! Vid hofdum akvedid ad elda pasta carbonara en misskildum leidbeiningarnar a pastapokkunum svo vid eldudum allt of mikid af pasta midad vid hvad vid keyptum inn af beikoni, eggjum og osti. Pastapokarnir voru eitt kilo a þyngd og utan a þeim lasum vid ad hver poki væri ætladur fjorum manneskjum svo vid sturtudum 4 pokum ofan i pott og hofum eldamennskuna af miklum eldmod þangad til Sam, astrolsk stelpa a heimavistinni minni, for ad undra sig a hversu mikid pasta væri i pottinum. Vid syndum henni umbudirnar og sogdumst nu alveg vita okkar viti svo hun tyrfti engar ahyggjur ad hafa af okkur meistarakokkunum. Sam hafdi hins vegar ekki mikla tru a okkur svo hun fiskadi umbudirnar utan af pastanu upp ur ruslinu og las þar ad midad væri vid 450 gr af pasta fyrir 4 manneskjur en ekki heilt kilo! Vid hofdum tvi eldad tvofalt magn af pasta svo beikonagnirnar sem flutu inn a milli virkudu ansi litilfjorlegar. Hins vegar kom þad ekki ad sok þar sem þad mættu mun fleirri en vid bjuggumst vid eda yfir 30 manns. Tar sem ekki var nægt rymi fyrir svo marga innadyra brugdum vid a þad rad ad bua til langbordi a verondinni og tyndum til alla stola og bord sem vid saum. Jelena turfti sidan adeins ad skreppa fra svo hun treysti mer fyrir tvi ad sja um matinn a medan, tad voru mistok numer tvo. Eg akvad ad þad væri gott ad lata mjolk ofan i pottinn til ad gefa meiri rjomakennda aferd. Vandinn var hins vegar ad eg var ekki med rjoma heldur adeins lettmjolk. Eg drekkti þvi pastanu i mjolk en gleymdi sidan ad athuga med matinn þar sem eg var svo upptekin vid sætaskipanid. Svo pastad var kannski adeins of lengi i pottinum og þegar þad loksins kom ad þvi ad skammta folki var pastad ordid ad limkenndri klessu med vatnsosa beikonbitum og klistrudum osti utan um allt heila klabbid. Allir fengu tvi eina stora klessu af oþekkjanlegum hvitum massa a diskinn sinn, margir heldu ad þetta væri einhvers konar hrisgrjonarettur, adrir heldu ad þetta væri kartoflustappa. Eftir miklar leidrettingar gafumst eg og Jelena upp a þvi ad utskyra hvad þetta væri og sogdum þetta vera serstakan islenskan-kroatiskan rett. Flestir virtust sattir vid þa utskyringu og hofu ad pina ofan i sig stoppuna, eg vildi ad eg gæti sagt af bestu lyst en þad væri vist lygi. Maturinn var eins bragdlaus og pappi og svo klessulegur ad ef madur skellti gaflinum i hann þa tok madur alla kassuna upp af diskinum i einu. Eg hef sjaldan skammast min jafn mikid. Flestir reyndu ad vera kurteisir i byrjun og hrosa matnum en eftir ad Martha sagdi upphatt yfir allt bordid ad þetta væri med versta mat sem hun hefur bragdad þa sprakk hljodbylgjan og flestir misstu sig af hlatri yfir þessum oskopum. I skolanum i dag hef eg þvi fengid ansi margar sneidar um ad folk hafi heyrt ad eg se meistarakokkur, einnig hef eg fengid fyrirspurnir um hvenær næsta matarbod er svo folk geti orugglega gert plon um ad vera upptekid þad kvold. Einn strakur hafdi heyrt ad eg myndi fara a matreidslunamskeid i næsta manudi og gekk svo langt ad takka gudi fyrir þad. Eg og Jelena ætlum þvi ekki ad radast i svona storrædi aftur a næstunni. Hun er reyndar agætis kokkur. Held ad nærvera min vid eldavelina hafi verid nog ein og ser til ad eydileggja matinn. Eg hafdi adur reynt ad utskyra fyrir henni ad þad væri astæda fyrir tvi ad vinkonur minar treysta mer adeins fyrir þvi ad leggja a bord og opna vinid tegar vid eldum saman. Eg held ad hun taki mig truanlega nuna.
Nuna er adeins vika þar til mamma og pabbi koma. Eg ætla þvi ad reyna ad skipuleggja einhvad skemmtilegt enda nog ad sja herna og svo er alltaf bara gott ad liggja i leti a strondinni;) Vona ad allt se gott ad fretta ad heiman. Er alltaf a leidinni ad senda postkort en solin hefur ekki haft god ahrif a minnid mitt svo kortin hafa nu legid i yfir viku a skrifbordinu inn i herbergi. Bæti ur þvi þessa viku og lofa ad senda kort fyrir enda vikunnar, ad minnsta kosti adur en eg kem heim;)
mánudagur, 16. apríl 2007
Drama og batafolk
Jæja þa er komid ad hinni vikulegu færslu minni. Reyndar er komin meira en vika fra sidustu færslu eins og Svanur var svo godur ad minna mig a. Eg skal reyna vera duglegri ad skrifa hedan i fra;) Tad er svo sem ekki mikid ad fretta nuna, sidasta vika leid afram i rigningu og roki en þessi vika hefur litid mun betur ut. I dag hefur verid mjog heitt, heidskyrt og logn. Veit þo ekki hversu heitt er en þad var allavega yndislegt ad liggja a strondinni i dag og þykjast vera ad læra.:) I gær var aftur a moti fremur kalt svo vedrid herna minnir stundum a Island, heitt einn daginn, kalt hinn, heidskyrt fyrri part og svo rok og rigning seinni part og svo fram eftir gotunum.
Litlu gelgjurnar a heimavistinni eru farnar heim til sin, sem betur fer segi eg nu bara. Dramad var alveg komid ur bondunum þarna i restina. Tad voru nokkrar ungar domur um 15-16 ara gamlar sem heilludu svona svakalega tvo straka a heimavistinni minni sem er ekki sok ser fyrir utan þad ad einn þeirra er 23 og hinn 19. Svo sa eldri er ad minnsta kosti ad minu mati adeins of gamall til ad vera ad gamna ser med litlum pium. Umsjonarmonnum unglinganna fannst þad lika svo þad var mikid drama i sidustu viku þar sem strakunum var bannad ad hafa samskipti vid ungmeyjarnar og allir voru vodalega æstir ut af þessu. Framhaldsskoladramad keyrdi svo um þverbak sidustu helgi tegar næturvordurinn a heimavistinni minni var viss um ad eldri strakurinn væri ad fela eina af ungmeyjunum inni i kytru sinni um midja nott. Hinn vaski sveinn meinadi næturverdinum adgongu ad herbergi sinu svo þad upphofust mikil atok sem endudu med þvi ad einhver husgogn brotnudu og ad næturvordurinn gerdi ser litid fyrir og nadi i kylfu til ad berja a hinum grada, fyrirgefid gofuga, sveini. I stuttu mali sagt þa vard yngri sveinninn, hinn 19 ara, mjog hræddur vid ofsann i næturverdinum svo hann greip a þad rad a hlaupa inn i eldhus og na i smjorhnif. Hvad hann ætladi ad gera vid smjorhnifinn veit eg ekki en logreglan mætti a stadinn stuttu seinna og var smjorhnifurinn þa ordinn midpunktur alls skripaleiksins. Strakunum hefur þvi i kjolfarid verid visad ur skolanum og af heimavistinni. Teir mega ekki einu sinni stiga fæti inn fyrir lodina til ad na i matinn sem þeir eiga i eldhusinu. Næturverdinum hefur verid sagt upp og folk er odum ad skipta ser i fylkingar hvad vardar rettlæti þessa alls. Andrumsloftid er þvi heldur rafmagnad a heimavistinni tessa dagana.
Sidasta fostudag for eg i matarbod a einni heimavistinni og bordudum vid um 20 saman mexikoskan mat, reyndar var maturinn ekki matreiddur af mexicana ad þessu sinni en hann var godur engu ad sidur. Sidan var skundad i bæinn og var eg ordin nokkud brott eftir alla hvitvinsdrykkjuna svo eg sor i vitna vidurvist ad eg myndi adeins tala fronsku næsta manudag. Astæda þessarar heimsku er su ad eg er ordin ansi orvæntingafull ad franska og eg eigum bara ekki saman. Til þess ad gera þetta loford adeins meira spennandi þa sor eg tess einnig eid ad ef eg myndi ekki tala adeins fronsku a manudaginn þa myndi eg bjoda Jelenu ut ad borda a finum veitingastad. Jelena gleymdi þvi midur ekki þessum drykkjulatum og vakti mig med bros a vor a manudaginn og fylgdi mer eins og skugginn allan daginn. Eg var þvi ovenjuhljodlat þann dag og hefdi aldrei truad þvi hvad þad er erfitt ad reyna ad eiga samrædur vid folk an þess ad sletta ensku inn i til ad gera mig betur skiljanlega. Eg stod mig þo eins og hetja alveg þangad til eg missti ut ur mer einhvad a ensku vid afgreidslumanninn i matvorubudinni minni. Jelena sa þo aumur a mer og gaf mer eitt tækifæri i vidbot, med þeirri refsingu þo ad eg þurfti ad elda handa henni um kvoldid. Um tiuleytid um kvoldid var Jelena byrjud ad vorkenna mer svo mikid ad hun gaf mer leyfi til ad tala frjalst en þar sem þad voru adeins tveir timar eftir af deginum og keppnisskapid var komid upp i mer þa helt eg þetta ut til midnættis. Eg hef sjaldan sofnad jafn þreytt og eftir þennan dag þar sem þad þurfti mikla heilaleikfimi af minni halfu ad tala fronsku heilan dag!!! Eg held eg fari ekki ad leika þetta eftir a næstunni en þetta var samt lumskt gott fyrir mig þar sem nuna er eg ekki jafn feiminn vid ad bulla einhvad a fronsku i stad þess ad gripa strax til enskunnar.
A midvikudaginn dro sidan heldur betur til tidinda þar sem mer var bodin vinna a snekkju, ekki ad fara ad sigla med henni heldur ad þrifa hana. Eg og Regula, svissnesk stelpa sem er med mer i skolanum, forum þvi eftir skola nidur a hofn og eyddum ollum deginum i ad þrifa veggina innanbords og fægja allar gyllingar sem vid saum. Tetta var kannski ekkert vodalega skemmtileg vinna en þad var gaman ad prufa ad vinna a snekkju einn dag. Snekkjan var ekki af verra taginu, um 40 fet med 3 storum seglum og byggd ur dokkum vid svo hun var mjog falleg. Eigendur snekkjunnar eru forrikt folk og sem forrikt folk þa hafdi þad ymsar fyndnar serþarfir. Til dæmis vildi konan ad kromid og gyllingin a badherberginu væru fagad en samt ekki tannig ad tad myndi glansa heldur væri matt, tannburstarnir þeirra voru gullslegnir og svona mætti lengi telja. Reyndar voru eigendurnir ekki a stadnum svo vid tokum vid skipunum fra skipstjoranum sem var mjog finn i alla stadi. Auk skipstjorans voru einnig velamadur og tveir lettadrengir i fullri vinnu vid ad sja um batinn. Konan sem a batinn er fyrrverandi Bond gella en hun lek vist i einni lelegustu Bond mynd allra tima, hvada mynd þad er veit eg þo ekki? Eftir þann glæsta feril tok vid annar glæstur ferill, ad þessu sinni i klammyndum sem madurinn hennar fjarmagnadi. Nuna eiga hjonakornin hins vegar einhverja hotelkedju og hafa þad svona ansi fint. Eg fekk agætis pening upp ur þessu eda um 1300 kr islenskar a timann svo eg hefdi alveg viljad vinna nokkra daga i vidbot.
Vist eg er ad tala um snekkjurnar og batana her i Antibes þa er tilvalid ad minnast adeins a batafolkid svokallada. Batafolkid er eins og serstakur þjodflokkur her i Antibes. Tegar eg tala um batafolkid þa er eg þo ekki ad tala um eigendurna heldur folkid sem vinnur a batunum. A hverju ari koma morg hundrud ungmenni, reyndar er ungmenni kannski vitlaust ord þar sem flestir eru a aldrinum 20-30+, til Antibes i þeirri von ad fa vinnu a batunum. Sumir fa adeins sumarvinnu vid ad þrifa batana en þeir sem eru heppnir og standa sig vel fa fasta stodu a batunum og sigla þvi hedan med batunum i enda sumarsins. Flest batafolkid kemur fra Bretlandi og Astraliu en einnig er nokkud um Kanadamenn svo flest batafolkid er fra enskumælandi londum, þo svo ad eg hafi hitt einn fra Finnlandi um daginn. Batafolkid heldur sig mjog mikid saman og þad eru þvi nokkrir stadir her i Antibes þar sem madur finnur adeins batafolk en enga frakka. Mikid af batafolkinu hefur verid ad vinna vid batana her i morg ar en samt talar þad enga fronsku. Skipstjorinn af snekkjunni sem eg vann a hefur til dæmis unnid a snekkjunni i 15 ar og legid her i hofn ruman helminginn af þeim tima en samt talar hann ekki stakt ord i fronsku. Tetta er þvi mjog stor en afmarkadu hopur sem er ansi skemmtilegt en erfitt ad kynnast.
A morgun er stefnan sidan ad elda kvoldmat handa um 20 manns. Eg og Jelena akvadum ad taka okkur til og kynna folkid a heimavistinni fyrir þremur vinum okkur sem vid hofum verid mikid med utan skola. Tad eru tveir franskir strakar og einn fra Nyja Sjalandi. Tad verdur vonandi mikid fjor þar sem þeir spila allir a hljodfæri og hafa verid i hljomsveit svo vonandi verdur sungid a ollum tungumalum og skalad i enn fleirum;)
Vona ad allir hafi þad gott heima a froni og til hamingju med sumarid!
Bestu kvedjur fra Frakklandi
Litlu gelgjurnar a heimavistinni eru farnar heim til sin, sem betur fer segi eg nu bara. Dramad var alveg komid ur bondunum þarna i restina. Tad voru nokkrar ungar domur um 15-16 ara gamlar sem heilludu svona svakalega tvo straka a heimavistinni minni sem er ekki sok ser fyrir utan þad ad einn þeirra er 23 og hinn 19. Svo sa eldri er ad minnsta kosti ad minu mati adeins of gamall til ad vera ad gamna ser med litlum pium. Umsjonarmonnum unglinganna fannst þad lika svo þad var mikid drama i sidustu viku þar sem strakunum var bannad ad hafa samskipti vid ungmeyjarnar og allir voru vodalega æstir ut af þessu. Framhaldsskoladramad keyrdi svo um þverbak sidustu helgi tegar næturvordurinn a heimavistinni minni var viss um ad eldri strakurinn væri ad fela eina af ungmeyjunum inni i kytru sinni um midja nott. Hinn vaski sveinn meinadi næturverdinum adgongu ad herbergi sinu svo þad upphofust mikil atok sem endudu med þvi ad einhver husgogn brotnudu og ad næturvordurinn gerdi ser litid fyrir og nadi i kylfu til ad berja a hinum grada, fyrirgefid gofuga, sveini. I stuttu mali sagt þa vard yngri sveinninn, hinn 19 ara, mjog hræddur vid ofsann i næturverdinum svo hann greip a þad rad a hlaupa inn i eldhus og na i smjorhnif. Hvad hann ætladi ad gera vid smjorhnifinn veit eg ekki en logreglan mætti a stadinn stuttu seinna og var smjorhnifurinn þa ordinn midpunktur alls skripaleiksins. Strakunum hefur þvi i kjolfarid verid visad ur skolanum og af heimavistinni. Teir mega ekki einu sinni stiga fæti inn fyrir lodina til ad na i matinn sem þeir eiga i eldhusinu. Næturverdinum hefur verid sagt upp og folk er odum ad skipta ser i fylkingar hvad vardar rettlæti þessa alls. Andrumsloftid er þvi heldur rafmagnad a heimavistinni tessa dagana.
Sidasta fostudag for eg i matarbod a einni heimavistinni og bordudum vid um 20 saman mexikoskan mat, reyndar var maturinn ekki matreiddur af mexicana ad þessu sinni en hann var godur engu ad sidur. Sidan var skundad i bæinn og var eg ordin nokkud brott eftir alla hvitvinsdrykkjuna svo eg sor i vitna vidurvist ad eg myndi adeins tala fronsku næsta manudag. Astæda þessarar heimsku er su ad eg er ordin ansi orvæntingafull ad franska og eg eigum bara ekki saman. Til þess ad gera þetta loford adeins meira spennandi þa sor eg tess einnig eid ad ef eg myndi ekki tala adeins fronsku a manudaginn þa myndi eg bjoda Jelenu ut ad borda a finum veitingastad. Jelena gleymdi þvi midur ekki þessum drykkjulatum og vakti mig med bros a vor a manudaginn og fylgdi mer eins og skugginn allan daginn. Eg var þvi ovenjuhljodlat þann dag og hefdi aldrei truad þvi hvad þad er erfitt ad reyna ad eiga samrædur vid folk an þess ad sletta ensku inn i til ad gera mig betur skiljanlega. Eg stod mig þo eins og hetja alveg þangad til eg missti ut ur mer einhvad a ensku vid afgreidslumanninn i matvorubudinni minni. Jelena sa þo aumur a mer og gaf mer eitt tækifæri i vidbot, med þeirri refsingu þo ad eg þurfti ad elda handa henni um kvoldid. Um tiuleytid um kvoldid var Jelena byrjud ad vorkenna mer svo mikid ad hun gaf mer leyfi til ad tala frjalst en þar sem þad voru adeins tveir timar eftir af deginum og keppnisskapid var komid upp i mer þa helt eg þetta ut til midnættis. Eg hef sjaldan sofnad jafn þreytt og eftir þennan dag þar sem þad þurfti mikla heilaleikfimi af minni halfu ad tala fronsku heilan dag!!! Eg held eg fari ekki ad leika þetta eftir a næstunni en þetta var samt lumskt gott fyrir mig þar sem nuna er eg ekki jafn feiminn vid ad bulla einhvad a fronsku i stad þess ad gripa strax til enskunnar.
A midvikudaginn dro sidan heldur betur til tidinda þar sem mer var bodin vinna a snekkju, ekki ad fara ad sigla med henni heldur ad þrifa hana. Eg og Regula, svissnesk stelpa sem er med mer i skolanum, forum þvi eftir skola nidur a hofn og eyddum ollum deginum i ad þrifa veggina innanbords og fægja allar gyllingar sem vid saum. Tetta var kannski ekkert vodalega skemmtileg vinna en þad var gaman ad prufa ad vinna a snekkju einn dag. Snekkjan var ekki af verra taginu, um 40 fet med 3 storum seglum og byggd ur dokkum vid svo hun var mjog falleg. Eigendur snekkjunnar eru forrikt folk og sem forrikt folk þa hafdi þad ymsar fyndnar serþarfir. Til dæmis vildi konan ad kromid og gyllingin a badherberginu væru fagad en samt ekki tannig ad tad myndi glansa heldur væri matt, tannburstarnir þeirra voru gullslegnir og svona mætti lengi telja. Reyndar voru eigendurnir ekki a stadnum svo vid tokum vid skipunum fra skipstjoranum sem var mjog finn i alla stadi. Auk skipstjorans voru einnig velamadur og tveir lettadrengir i fullri vinnu vid ad sja um batinn. Konan sem a batinn er fyrrverandi Bond gella en hun lek vist i einni lelegustu Bond mynd allra tima, hvada mynd þad er veit eg þo ekki? Eftir þann glæsta feril tok vid annar glæstur ferill, ad þessu sinni i klammyndum sem madurinn hennar fjarmagnadi. Nuna eiga hjonakornin hins vegar einhverja hotelkedju og hafa þad svona ansi fint. Eg fekk agætis pening upp ur þessu eda um 1300 kr islenskar a timann svo eg hefdi alveg viljad vinna nokkra daga i vidbot.
Vist eg er ad tala um snekkjurnar og batana her i Antibes þa er tilvalid ad minnast adeins a batafolkid svokallada. Batafolkid er eins og serstakur þjodflokkur her i Antibes. Tegar eg tala um batafolkid þa er eg þo ekki ad tala um eigendurna heldur folkid sem vinnur a batunum. A hverju ari koma morg hundrud ungmenni, reyndar er ungmenni kannski vitlaust ord þar sem flestir eru a aldrinum 20-30+, til Antibes i þeirri von ad fa vinnu a batunum. Sumir fa adeins sumarvinnu vid ad þrifa batana en þeir sem eru heppnir og standa sig vel fa fasta stodu a batunum og sigla þvi hedan med batunum i enda sumarsins. Flest batafolkid kemur fra Bretlandi og Astraliu en einnig er nokkud um Kanadamenn svo flest batafolkid er fra enskumælandi londum, þo svo ad eg hafi hitt einn fra Finnlandi um daginn. Batafolkid heldur sig mjog mikid saman og þad eru þvi nokkrir stadir her i Antibes þar sem madur finnur adeins batafolk en enga frakka. Mikid af batafolkinu hefur verid ad vinna vid batana her i morg ar en samt talar þad enga fronsku. Skipstjorinn af snekkjunni sem eg vann a hefur til dæmis unnid a snekkjunni i 15 ar og legid her i hofn ruman helminginn af þeim tima en samt talar hann ekki stakt ord i fronsku. Tetta er þvi mjog stor en afmarkadu hopur sem er ansi skemmtilegt en erfitt ad kynnast.
A morgun er stefnan sidan ad elda kvoldmat handa um 20 manns. Eg og Jelena akvadum ad taka okkur til og kynna folkid a heimavistinni fyrir þremur vinum okkur sem vid hofum verid mikid med utan skola. Tad eru tveir franskir strakar og einn fra Nyja Sjalandi. Tad verdur vonandi mikid fjor þar sem þeir spila allir a hljodfæri og hafa verid i hljomsveit svo vonandi verdur sungid a ollum tungumalum og skalad i enn fleirum;)
Vona ad allir hafi þad gott heima a froni og til hamingju med sumarid!
Bestu kvedjur fra Frakklandi
þriðjudagur, 10. apríl 2007
Hid fullkomna land
Jæja ætli eg verdi ekki ad henda inn einni færslu svo sem vikulega:)
Eg veit varla hvar eg a ad byrja? En ætli tad se ekki best ad byrja a byrjuninni. Eg var alla sidustu viku med simalandi grisku konuna sem kennara. Tad var vægast sagt ekki gaman en mer til mikillar anægju kvortudu fleiri en eg undan henni. Hun hafdi hins vegar alltaf svor a reidum hondum og vildi meina ad eg væri svona pirrud af tvi eg er svo mikill fullkomnunarsinni, ekki veit eg hvadan hun fekk tær upplysingar? Sidan vildi hun meina ad tad væri betra fyrir okkur ad skilja svona litid tvi tad tyddi ad vid erum ad læra. Hun hefur sennilega fengid tessa speki ur einhverjum morgunkornakassa. Eg og Jessie, eda Jettie eins og eg kalladi hana alla sidustu viku, nadum tvi ekki svo vel saman. Eg verd to ad segja henni til varnar ad tratt fyrir ta annmarka ad tala endalaust og a hrada ljosins ta er hun mjog almennileg sem persona, bara ekki sem kennari. Eg var tvi ad vonum mjog anægd i dag tegar eg kom i tima eftir paskafri og sa ad tad var kominn nyr kennari! Hun heitir Steph og midad vid daginn i dag ta er hun alveg frabær. Eg var svo heppin ad eg var eini nemandinn sem mætti i tima i dag. Venjulega erum vid fimm en i dag fekk eg einkakennslu. Eg held ad mætingin hafi verid svona slok tvi allir voru treyttir eftir ferdalog helgarinnar, auk tess sem flestir voru komnir med alveg nog af blessada griska sitalandanum. Tad er alveg frabært ad fa svona einkakennslu, held ad eg væri ordin algjor snillingur i fronsku ef eg hefdi verid i svoleidis kennslu fra upphafi! Tad verdur tvi munur fyrir mig ad fara i skolann nuna og beinlinis hlakka til i stad tess ad kvida fyrir tvi likt og sidustu viku.
Um paskana skellti eg mer til Sviss. Eg var svo heppin ad Jane og Robert budu med mer ser til Sviss en tau eiga ibud tar. Jane og Robert eru hjon a fimmtugsaldri en svo ung i anda ad mer lidur stundum eins og gamlingja i navist teirra. Tau eru bædi ad læra fronsku en Jane er buin ad vera med mer i bekk fra upphafi og vid skemmtum okkur alltaf vel saman. Tar sem Jane og Robert hafa ekki gert annad en ferdast allt sitt lif ta er otrulega ahugavert ad tala vid tau. Robert er verkfrædingur og tvi vinnur hann um allan heim og undanfarin 12 ar hefur Jane farid med honum hvert sem hann fer. Tar adur dvaldi hun i Japan i og tar adur a Englandi en hun er fra Kenya og a heimili tar lika. Eg hef tvi fengid heimbod til Kenya og tar ad auki atvinnutilbod tar sem Jane og Robert eiga stora plantekru i Kenya og vantar alltaf goda vinnumenn. Eg verd ad vidurkenna ad tad er mjog freistandi ad fara tangad i nokkra manudi og upplifa Afriku! Tetta er to ekki eina atvinnutilbodid sem eg hef fengid tar sem mer hefur einnig verid bodid ad vinna a snekkju i tvo manudi. Hollensk stelpa sem eg kynntist i skolanum tekkir franska vel efnada fjolskyldu sem ætlar ad sigla um midjardarhafid i juli og agust og teim vantar tvær stelpur og tvo straka til ad vinna a skipinu. Eg verd lika ad vidurkenna ad tetta hljomar einnig mjog spennandi! Tad er greinilegt ad tad opnar manni sko margar dyr ad vera i svona altjodlegum skola!
En svo eg snui mer aftur ad Svisslandsforinni ta var tetta alveg frabært. Vid keyrdum i gegnum Frakkland, Italiu og sidan Sviss. Ferdin tangad tok ruma 8 tima og tar sem vid forum af stad seint a fostudagskvoldi ta keyrdum vid til sjo a laugardagsmorgni! Sviss er mjog fallegt land med tessa storu fjallagarda og skoga. Tad er fyndid ad ferdast fra Frakklandi til Sviss tar sem munurinn a tessum tveim londum gæti ekki verid mikid meiri. Allt i Sviss er yfirgengilega hreint og fagad, goturnar eru svo hreinar ad tad liggur vid ad tad mætti borda af teim. Allar byggingar eru i godu astandi sama hvort tær seu nyjar eda morg hundrud ara gamlar. Tess ad auki var flest allt folkid tarna i brjalad godu formi og allir virtust stunda itrottir af einhverju tagi. Flestir virtust einnig vera vel efnadir og tad saust ekki gamlir bilar a gotunum. Reyndir komst eg ad tvi seinna ad astædan fyrir tvi er einnig su ad tad er bannad med logum ad eiga bila sem eru byrjadir ad rydga, sem tydir ad mer og rydrosottu eldingunni minni yrdum meinadur adgangur ad Sviss. Eg nadi ad skoda ansi mikid a tessum tveim dogum sem eg hafdi til umrada. Jane og Robert turftu hins vegar ad ganga fra ymislegu vegna vinnunnar sinnar og gatu tvi ekki eytt miklum tima med mer. Tad var to allt i fina tar sem eg var svo heppin ad Phillip sem er einnig med mer i bekk for einnig til Sviss yfir paskana til ad hitta foreldra sina. Hann var svo vingjarnlegur ad fara med mig a laugardaginn til Zurick, Zug og Badhen. Vid forum i stærsta evropska hitabeltisskoginn i heiminum, en hann er nakvæm eftirliking af Madagaskar. Hitinn tar inni var otrulegur og plontu- og dyralifid eftir tvi. Vid saum ymsar apategundir sem lifa frjalsar innan skogarins og vorum vid svo heppin ad einn apinn kom til okkar og leyfdi okkur ad klappa ser i sma stund. Skordyrin og skriddyrin tar voru einnig mjog heillandi og saum vid medal annars edlu sem var svo skærgræn ad hun minnti helst a endurskinsmerki, ekki veit eg hvernig hun fer ad tvi ad felast i frumskoginum? A sunnudaginn for eg sidan med Philipp og foreldrum hans i gongutur i fjollunum, tad var alveg frabært og turfti eg virkilega ad hemja mig svo eg færi ekki ad jodla eins og Heida i fjollunum. Ferdin til fjallanna var heldur ekki af lakari taginu tar sem foreldrar Philipp eru vel efnad bankafolk og keyrir tvi um a randyrum bilum og motorhjolum. Tau eiga sitthvorn BMW sportbilinn og tar sem teir ruma bara tvær personur ta turftum vid ad fara a tveim bilum;) Ekki mjog praktiskt en tad var skemmtilegt ad tykjast vera milljonamæringur i einn dag. Um kvoldid eldadi mamma hans Phillips sidan hefdbundin svissneskan mat sem kallast fondu en tad samanstendur af bradnum ost sem haldid er heitum og sidan dyfir madur braudbitum og bitum af perum ofan i ostinn og bordar. Med tessu er vanalega drukkid svart te eda hvitvin. A laugardaginn bordadi eg einnig hefdbundin svissneskan rett sem samanstendur af kartoflum, sosu og lambakjoti. Retturinn var mjog godur svo svissnesk matargerd fær toppeinkun hja mer. I gær keyrdum vid svo oll aftur heim til Frakklands og var su ferd ollu betri tar sem vid forum ekki jafn marga ranghala svo ferdin tok rett um sex og halfan tima.
Eg er nu komin aftur til Frakklands og tratt fyrir hundaskitinn og lyktina, sem er a timum ekki mjog god, ta verd eg nu ad segja ad Frakkland hefur sinn sjarma og eg vil mun frekar vera her en i Sviss;)
Eg veit varla hvar eg a ad byrja? En ætli tad se ekki best ad byrja a byrjuninni. Eg var alla sidustu viku med simalandi grisku konuna sem kennara. Tad var vægast sagt ekki gaman en mer til mikillar anægju kvortudu fleiri en eg undan henni. Hun hafdi hins vegar alltaf svor a reidum hondum og vildi meina ad eg væri svona pirrud af tvi eg er svo mikill fullkomnunarsinni, ekki veit eg hvadan hun fekk tær upplysingar? Sidan vildi hun meina ad tad væri betra fyrir okkur ad skilja svona litid tvi tad tyddi ad vid erum ad læra. Hun hefur sennilega fengid tessa speki ur einhverjum morgunkornakassa. Eg og Jessie, eda Jettie eins og eg kalladi hana alla sidustu viku, nadum tvi ekki svo vel saman. Eg verd to ad segja henni til varnar ad tratt fyrir ta annmarka ad tala endalaust og a hrada ljosins ta er hun mjog almennileg sem persona, bara ekki sem kennari. Eg var tvi ad vonum mjog anægd i dag tegar eg kom i tima eftir paskafri og sa ad tad var kominn nyr kennari! Hun heitir Steph og midad vid daginn i dag ta er hun alveg frabær. Eg var svo heppin ad eg var eini nemandinn sem mætti i tima i dag. Venjulega erum vid fimm en i dag fekk eg einkakennslu. Eg held ad mætingin hafi verid svona slok tvi allir voru treyttir eftir ferdalog helgarinnar, auk tess sem flestir voru komnir med alveg nog af blessada griska sitalandanum. Tad er alveg frabært ad fa svona einkakennslu, held ad eg væri ordin algjor snillingur i fronsku ef eg hefdi verid i svoleidis kennslu fra upphafi! Tad verdur tvi munur fyrir mig ad fara i skolann nuna og beinlinis hlakka til i stad tess ad kvida fyrir tvi likt og sidustu viku.
Um paskana skellti eg mer til Sviss. Eg var svo heppin ad Jane og Robert budu med mer ser til Sviss en tau eiga ibud tar. Jane og Robert eru hjon a fimmtugsaldri en svo ung i anda ad mer lidur stundum eins og gamlingja i navist teirra. Tau eru bædi ad læra fronsku en Jane er buin ad vera med mer i bekk fra upphafi og vid skemmtum okkur alltaf vel saman. Tar sem Jane og Robert hafa ekki gert annad en ferdast allt sitt lif ta er otrulega ahugavert ad tala vid tau. Robert er verkfrædingur og tvi vinnur hann um allan heim og undanfarin 12 ar hefur Jane farid med honum hvert sem hann fer. Tar adur dvaldi hun i Japan i og tar adur a Englandi en hun er fra Kenya og a heimili tar lika. Eg hef tvi fengid heimbod til Kenya og tar ad auki atvinnutilbod tar sem Jane og Robert eiga stora plantekru i Kenya og vantar alltaf goda vinnumenn. Eg verd ad vidurkenna ad tad er mjog freistandi ad fara tangad i nokkra manudi og upplifa Afriku! Tetta er to ekki eina atvinnutilbodid sem eg hef fengid tar sem mer hefur einnig verid bodid ad vinna a snekkju i tvo manudi. Hollensk stelpa sem eg kynntist i skolanum tekkir franska vel efnada fjolskyldu sem ætlar ad sigla um midjardarhafid i juli og agust og teim vantar tvær stelpur og tvo straka til ad vinna a skipinu. Eg verd lika ad vidurkenna ad tetta hljomar einnig mjog spennandi! Tad er greinilegt ad tad opnar manni sko margar dyr ad vera i svona altjodlegum skola!
En svo eg snui mer aftur ad Svisslandsforinni ta var tetta alveg frabært. Vid keyrdum i gegnum Frakkland, Italiu og sidan Sviss. Ferdin tangad tok ruma 8 tima og tar sem vid forum af stad seint a fostudagskvoldi ta keyrdum vid til sjo a laugardagsmorgni! Sviss er mjog fallegt land med tessa storu fjallagarda og skoga. Tad er fyndid ad ferdast fra Frakklandi til Sviss tar sem munurinn a tessum tveim londum gæti ekki verid mikid meiri. Allt i Sviss er yfirgengilega hreint og fagad, goturnar eru svo hreinar ad tad liggur vid ad tad mætti borda af teim. Allar byggingar eru i godu astandi sama hvort tær seu nyjar eda morg hundrud ara gamlar. Tess ad auki var flest allt folkid tarna i brjalad godu formi og allir virtust stunda itrottir af einhverju tagi. Flestir virtust einnig vera vel efnadir og tad saust ekki gamlir bilar a gotunum. Reyndir komst eg ad tvi seinna ad astædan fyrir tvi er einnig su ad tad er bannad med logum ad eiga bila sem eru byrjadir ad rydga, sem tydir ad mer og rydrosottu eldingunni minni yrdum meinadur adgangur ad Sviss. Eg nadi ad skoda ansi mikid a tessum tveim dogum sem eg hafdi til umrada. Jane og Robert turftu hins vegar ad ganga fra ymislegu vegna vinnunnar sinnar og gatu tvi ekki eytt miklum tima med mer. Tad var to allt i fina tar sem eg var svo heppin ad Phillip sem er einnig med mer i bekk for einnig til Sviss yfir paskana til ad hitta foreldra sina. Hann var svo vingjarnlegur ad fara med mig a laugardaginn til Zurick, Zug og Badhen. Vid forum i stærsta evropska hitabeltisskoginn i heiminum, en hann er nakvæm eftirliking af Madagaskar. Hitinn tar inni var otrulegur og plontu- og dyralifid eftir tvi. Vid saum ymsar apategundir sem lifa frjalsar innan skogarins og vorum vid svo heppin ad einn apinn kom til okkar og leyfdi okkur ad klappa ser i sma stund. Skordyrin og skriddyrin tar voru einnig mjog heillandi og saum vid medal annars edlu sem var svo skærgræn ad hun minnti helst a endurskinsmerki, ekki veit eg hvernig hun fer ad tvi ad felast i frumskoginum? A sunnudaginn for eg sidan med Philipp og foreldrum hans i gongutur i fjollunum, tad var alveg frabært og turfti eg virkilega ad hemja mig svo eg færi ekki ad jodla eins og Heida i fjollunum. Ferdin til fjallanna var heldur ekki af lakari taginu tar sem foreldrar Philipp eru vel efnad bankafolk og keyrir tvi um a randyrum bilum og motorhjolum. Tau eiga sitthvorn BMW sportbilinn og tar sem teir ruma bara tvær personur ta turftum vid ad fara a tveim bilum;) Ekki mjog praktiskt en tad var skemmtilegt ad tykjast vera milljonamæringur i einn dag. Um kvoldid eldadi mamma hans Phillips sidan hefdbundin svissneskan mat sem kallast fondu en tad samanstendur af bradnum ost sem haldid er heitum og sidan dyfir madur braudbitum og bitum af perum ofan i ostinn og bordar. Med tessu er vanalega drukkid svart te eda hvitvin. A laugardaginn bordadi eg einnig hefdbundin svissneskan rett sem samanstendur af kartoflum, sosu og lambakjoti. Retturinn var mjog godur svo svissnesk matargerd fær toppeinkun hja mer. I gær keyrdum vid svo oll aftur heim til Frakklands og var su ferd ollu betri tar sem vid forum ekki jafn marga ranghala svo ferdin tok rett um sex og halfan tima.
Eg er nu komin aftur til Frakklands og tratt fyrir hundaskitinn og lyktina, sem er a timum ekki mjog god, ta verd eg nu ad segja ad Frakkland hefur sinn sjarma og eg vil mun frekar vera her en i Sviss;)
Gerast áskrifandi að:
Færslur (Atom)